Вақте ки мо қоидаҳои шариатро, ки ба халқи Исроил дода шудааст, мехонем, он метавонад каме дур ва аз мо ҷудошуда ба назар расад; ба ғайр аз ин, аз ҷиҳати теологӣ, мо аслан «зери шариат» нестем. Аз ин мо метавонем ба осонӣ хулоса барорем, ки мо бояд ин матнҳои Аҳди Қадимро комилан нодида гирем — онҳо дар бораи мо нестанд. Аммо агар на ҳама чиз дар бораи мо бошад, он бешубҳа барои мост. Ҳавворӣ Павлус ин нуктаро дар якчанд порчаҳо ба таври фаровон равшан кардааст (Рум. 15:4; 1 Қӯр. 10:11; 2 Тим. 3:16); шариат «сояи чизҳои неке буд, ки меоянд» (Ибр. 10:1).
Мусо пас аз додани Даҳ Аҳком қоидаҳои муайянеро барои халқи Исроил гирифт. Ду нукта дар ин ҷо дар робита бо қурбонгоҳ фарқ мекунад. Аввалан, вақте ки қурбонгоҳи сангӣ бардошта мешуд, дар сохтмони он ҳеҷ асбобе истифода намешуд. Сангҳо аз ҷои табиии худ ва дар ҳолати табиии худ бидуни ягон тағйирот аз асбобҳои дасти инсон истифода мешуданд. Ин аз он шаҳодат медиҳад, ки вақте сухан дар бораи ибодат меравад, навовариҳои инсонӣ набояд бошанд. Мо дар бораи чӣ гуна ҷамъ омадан ва ибодат кардани ҷамъомади Аҳди Ҷадид ваҳйи фаровони китобӣ дорем. Мо набояд чизеро ихтироъ кунем, ки барои инсон ё ҷисм писандтар бошад.
Сониян, ба қурбонгоҳ зинапояе набояд мебуд — огоҳӣ аз ахлоқи бад, ки бо қурбонгоҳ алоқаманд аст. Инчунин, набояд баланд бардоштани инсон бошад. Калисо дар ин чӣ қадар ноком шудааст! Принсипи «клерикализм», ки дар он инсон марказ мешавад, хеле барвақт дар таърихи Калисо оғоз ёфт. Инсон набояд дида шавад, балки танҳо Худованд. Мо бояд дар ин масъалаҳо ба Калом наздик бошем — Худованд аз мо хирадмандтар аст.
