Аз Ибриён 2:6–9, мо медонем, ки ин забур дар бораи Худованд Исо сухан меронад. Дар он ҷо мо мефаҳмем, ки Ӯ Писари Одам аст; ин аст, ки забур дар бораи чӣ аст. Калимаи аввали ибронӣ «инсон» дар ин оят дар бораи «инсони заиф, миранда» сухан меронад, ва мо метавонем бо Довуд розӣ бошем, ки пурсид, ки чаро Худо ӯро дар хотир дорад? Аммо Писари Одам дар бораи Худованд Исо сухан меронад, ва дар ҳақиқат Ӯст, ки сазовори ҳамаи фикрҳои Худо ва фикрҳои мост!
Номи «Писари Одам» якчанд маънои муҳим дорад. Ин маънои онро дорад, ки Писари абадии Худо дар ҳақиқат Инсон шуд. Ӯ ин корро кард, то Наҷотдиҳандаи хешованд бошад, то дигаронро аз инсоният наҷот диҳад.
Ин ном инчунин бо радкунӣ, азоб ва ҷалоли ояндаи Масеҳ алоқаманд аст. Аҷиб аст, ки дар Инҷилҳо, пас аз он ки ба шогирдон гуфт, ки Ӯро дигар ҳамчун Масеҳ ё Масеҳ эълон накунанд, Ӯ баъдтар мегӯяд, ки ҳамчун Писари Одам Ӯ бисёр чизҳоро азоб хоҳад кашид, рад карда мешавад, кушта мешавад ва пас аз се рӯз эҳё мешавад (Мат. 16:13–21; Марқ. 8:29–31). Ибриён 2 ба мо мегӯяд, ки Ӯ барои азоби марг каме аз фариштагон пасттар карда шуд, ва мо медонем, ки Ӯ аллакай бо ҷалол ва шараф дар дасти рости Падар тоҷдор шудааст (Ибр. 2:9). Ӯ аллакай дар ҷои баландтарин аст, аммо ин забур ба намоиши оммавии ҷалоли Ӯ назар мекунад, вақте ки Ӯ ба таври оммавӣ бар ҳамаи корҳои дасти Худо ҳукмронӣ хоҳад кард ва вақте ки ҳама чиз зери пойҳои Ӯ гузошта мешавад (Заб. 8:6). Ҳамчун Писари Довуд, Ӯ бар миллати барқароршудаи Исроил ҳукмронӣ хоҳад кард, аммо ҳамчун Писари Одам, Ӯ бар ҳамаи миллатҳо ва дар ҳақиқат ҳама чиз дар осмон ва замин ҳукмронӣ хоҳад кард (Эфс. 1:10).
