Дар ин ҷо мо мефаҳмем, ки ҳамчун пайравони Исои Масеҳ, мо барои ҷалол офарида шудаем! Мо «аз нав барои умеди зинда ба воситаи эҳёи Исои Масеҳ аз мурдагон» таваллуд шудаем. Калимаи «аз нав зода шудан» маънои аз боло зода шуданро дорад. Ин ҳамон фикрест, ки Худованд Исо ба Никодим дар Юҳанно 3 дод. Дар он ҷо Худованд Исо на танҳо ба Никодим гуфт: «Шумо бояд аз нав зода шавед» — аз боло зода шавед — балки идома дод: «Ба ростӣ, ба ростӣ ба ту мегӯям, агар касе аз об ва Рӯҳ зода нашавад, ба Малакути Худо дохил шуда наметавонад» (Юҳ. 3:5). Сипас Ӯ идома дод: «Он чи аз ҷисм зода шудааст, ҷисм аст, ва он чи аз Рӯҳ зода шудааст, рӯҳ аст. Аз он ки ба ту гуфтам: “Шумо бояд аз нав зода шавед”, ҳайрон нашав» (оятҳои 6–7).
Обе, ки дар Юҳанно 3:5 зикр шудааст, ба таъмиди обӣ ишора намекунад, балки ба Каломи Худо ишора мекунад. Ин Каломи Худост, ки аз ҷониби Рӯҳи Худо қувват гирифтааст, ки ба воситаи он кас аз боло зода мешавад. Каломи Худо қудрати поккунанда дорад, чунон ки дар Эфсӯсиён 5:26 зикр шудааст. «Имон аз шунидан меояд, ва шунидан аз каломи Худо» (Рум. 10:17). Петрус баъдтар ба мо хотиррасон мекунад, ки «аз нав зода шудаем, на аз тухми фаношаванда, балки аз тухми фанонашаванда, ба воситаи каломи Худо» (1 Пет. 1:23–25).
Ман ва шумо барои ҷалол офарида шудаем. Имони мо имони зинда аст, ки бар як Инсони зинда, Худованд Исои Масеҳ асос ёфтааст! Ҳар чизе, ки ба ҳаёти масеҳӣ алоқаманд аст, зинда аст! Мо умеди зинда дорем, ба хотири Писари Худои зинда (Мат. 16:16); мо ҳамчун сангҳои зинда дида мешавем, зеро Ӯ Санги Зинда аст (1 Пет. 2:4–5); ва мо ҳамаи инро бар Каломи зиндаи Худо асос медиҳем (1:23)!
