Ҳар як ҳаёт ба як асоси мустаҳкам ва устувор ниёз дорад; вагарна, ҳама чиз ба ошуфтагӣ табдил меёбад. Аҳди Қадим ба таври возеҳтарин шаҳодат медиҳад, ки Худо худаш Санг, пояи устувории тағйирнопазир ва боэътимод аст. Аҳди Ҷадид низ аксар вақт дар бораи Санг сухан меронад ва эълон мекунад, ки «он Санг Масеҳ буд» (1 Қӯр. 10:4). Ин ҳақиқатро рамзӣ мекард, ки Масеҳ Худост. Заъф ва вобастагии худи мо ба пояи комилияти мутлақ ниёз дорад. Инро дар куҷо метавон ёфт, ба ҷуз дар Он ки худаш Худои зинда аст?
Танҳо дар Ӯ ҷон метавонад бо эътимоди комил истироҳат кунад, зеро ҳамаи роҳҳои Ӯ адолат аст. Оё мо метавонем тасаввур кунем, ки бо Худое, ки метавонад ба ҳар андоза адолатро зери хатар гузорад, қаноатманд бошем? Агар довар ҳукмеро содир кунад, ки дуруст ё одилона нест, мо шикоят мекунем. Ба чунин шахс мо бовар карда наметавонем. Агар Худо дар ягон ҷузъиёт беадолат мебуд, пас мо наметавонистем мутмаин бошем, ки Ӯ дар ҳар лаҳза нисбат ба мо дуруст амал мекунад. Ин чӣ қадар бесарусомонии бемаҳдудро ба тамоми офариниш меовард! Аммо Ӯ дар ҳар соҳа дуруст амал мекунад. Ӯ дар ошкор кардани гуноҳҳои ғамангези худи мо ва нишон додани он, ки ба ҷуз қурбонии Худованд Исо, мо дар адолати Ӯ ҳеҷ саҳме надоштем, дуруст амал кардааст. Зиёда аз ин, Ӯ дар бахшидан ва сафед кардани гуноҳкори гунаҳкор, ки Писари Ӯ Исоро ҳамчун Худованд ва Наҷотдиҳанда қабул мекунад, дуруст амал мекунад, зеро тамоми вазни доварии одилонаи Худо дар Ҷолҷода бардошта шудааст.
Ӯ комилан содиқ ва бефиреб аст. Ин дар додани Писари Худ ва инчунин дар эҳёи Ӯ аз мурдагон ба таври зебо дида мешавад. Оё арзиши ин қурбонӣ метавонад ҳеҷ гоҳ ноком шавад? Ҳеҷ гоҳ! Ҳеҷ чиз «наметавонад моро аз муҳаббати Худо, ки дар Масеҳ Исо Худованди мост, ҷудо кунад» (Рум. 8:39).
