Нури ҳаррӯза, 28 Сентябр: Худовандо, гӯш дода, ба амал овар!

Бигзор исми Маро бар банӣ‐Исроил бихонад, ва Ман онҳоро баракат хоҳам дод.

Ададҳо 6:27

Худовандо, Худои мо! Ҳокимон ба ғайр аз Ту бар мо салтанат меронданд, аммо танҳо ба Ту умед баста, исми Туро зикр менамудем.

Ишаъё 26:13

Мо мисли касоне шудаем, ки Ту гӯё ҳаргиз бар онҳо ҳукмронӣ накарда бошӣ, ва онҳо ба исми Ту номида нашуда бошанд.

Ишаъё 63:19

Ва ҳамаи қавмҳои замин хоҳанд дид, ки исми Худованд бар ту хонда шудааст, ва аз ту хоҳанд тарсид.

Такрори Шариат 28:10

Аммо Худованд ба хотири исми бузурги Худ қавми Худро тарк нахоҳад кард, зеро Худованд азм намудааст, ки шуморо барои худ қавм гардонад.

1 Подшоҳон 12:22

Худовандо, бишнав! Худовандо, биомурз! Худовандо, гӯш дода, ба амал овар! Ба хотири Худат, эй Худои ман, даранг накун, зеро ки шаҳри Ту ва қавми Ту ба исми Ту хонда шудаанд.

Дониёл 9:19

Эй Худои наҷоти мо, ба хотири ҷалоли исми Худ ба мо мадад расон ва моро халосӣ деҳ, ва ба хотири исми Худ хатоҳои моро кафорат намо. Чаро халқҳо гӯянд, ки Худои онҳо куҷост?

Забур 78:9–10

Исми Худованд бурҷи кувват аст: одил сӯи он медавад, ва паноҳ меёбад.

Масалҳо 18:10

Осмонҳо ҷалоли Худоро эълон мекунанд, ва фалак аз амали дастҳои Ӯ хабар медиҳад.

Забур 18:2

Зеро ки моҳияти нонамоёни Ӯ, яъне қуввати ҷовидонӣ ва Илоҳияти Ӯ, аз хилқати олам ба воситаи дидани офаридаҳояш ба назар намоён аст.

Нома ба Румиён 1:20

Гарчанде ки ҳамеша бо некиҳояш аз вуҷуди Худ шаҳодат дода.

Аъмоли Ҳаввориён 14:17

Рӯз бо рӯз сухан мегӯяд, ва шаб бо шаб фикр изҳор мекунад. На гуфтор аст, на сухан; овози онҳо ба гӯш намерасад.

Забур 18:3–4

Вақте ки ба осмони Ту менигарам, ки санъи ангуштони Туст, ва ба моҳ ва ситорагоне ки Ту офаридаӣ, — Пас чист инсон, ки ӯро ёд кунӣ, ва фарзанди одам, ки ӯро тафаққуд намоӣ?

Забур 8:4–5

Ҷалоли офтоб — дигар, ҷалоли моҳ — дигар, ҷалоли ситораҳо — дигар; ва ситора аз ситора дар ҷалолаш фарқ дорад. Дар эҳьёи мурдагон низ ҳамин тавр аст.

1 ба Қӯринтиён 15:41–42

Ва хирадмандон мисли дурахши афлок хоҳанд дурахшид, ва онҳое ки бисьёреро ба адолат ҳидоят намудаанд, — мисли ситорагон хоҳанд буд то абад.

Дониёл 12:3