Мусо яке аз бузургтарин шахсиятҳое буд, ки дар Навиштаҳои Аҳди Қадим ёфт мешуд. Ӯ аз ҷониби мардуми Исроил эҳтиром карда мешуд, гарчанде ки онҳо дар замони зиндагии ӯ ба ӯ саркашӣ мекарданд. Ӯ Шариатро аз Худо ба воситаи миёнаравии фариштагон гирифт ва худаш миёнарави бузурги миллат буд (Ғал. 3:19).
Яке аз хислатҳои барҷастаи Мусо, ки аз лабони худи Худо меомад, ин буд, ки ӯ содиқ буд (Ададҳо 12:7).Масеҳ дар ин ҷо дар Ибриён ба Мусо муқоиса карда мешавад, ки ҳарду «содиқ» буданд (Ибр. 3:2).Аммо, муқоиса дар он ҷо қатъ мешавад ва сипас тафовути бузурге байни Мусо ва Масеҳ пешниҳод мешавад. Бале, Мусо дар хонаи Худо содиқ буд — ҳеҷ кас инро рад намекард. АммоХудованд Исои Масеҳ сазовори ҷалоли бузургтар аз Мусо дониста мешавад, зеро Ӯ хонаро сохтааст. Масеҳ «ҳама чизро сохтааст» ва аз ин рӯ Худост (ояти 4). Ин яке аз возеҳтарин баёнияҳои илоҳияти Масеҳ дар Библия аст. Ин ҳамон назарест, ки дар Ибриён 1:1–3, ки дар он Масеҳ ҳамчун Он ки «ҷаҳонҳоро офаридааст» дида мешавад. Мо бояд қайд кунем, ки «зеро Ӯ» дар асл таъкидӣ аст — шакли грамматикӣ барои таъкид — яъне, «зеро Ӯ аз ҳама болотар аст».
Дар ҳақиқат, Масеҳ на танҳо аз Мусо, балки аз пайғамбарон ва фариштагон низ бузургтар аст (Ибр. 1); аз Одам бузургтар аст (боби 2); аз Еҳушаъ бузургтар аст (боби 4); аз Ҳорун ва писаронаш бузургтар аст (бобҳои 5–10); аз қаҳрамонони Аҳди Қадим бузургтар аст (боби 11); аз Ҳобил ва хуни ӯ бузургтар аст (боби 12); ва ниҳоят Ӯ аз маъбад ва шаҳри Ерусалим бузургтар аст (боби 13). Бо назардошти ин чизҳо, ва ҳамчун «шарикони даъвати осмонӣ», мо бояд «расул ва Саркоҳини худро» (3:1) «мулоҳиза кунем». Бигзор Ӯ имрӯз ва ҳар рӯз машғулияти мо бошад!
