Оҳ! Ба суханони Ӯ гӯш диҳед. Ин сухани ҳайратангез аст. Ӯро дар ҳузури ниёзи ҷаҳон бубинед. Ӯ ҳама чизро медонист; Ӯ ҳама чизро чен карда буд; Ӯ ҳар оҳро шунида буд, ҳар ашкро дида буд, ҳар борро вазн карда буд; ҳеҷ диле аз Ӯ пинҳон набуд; гуноҳ, ғам, палидии ҳаёти одамон ҳама дар пеши чашми Ӯ ошкор буд, ва Ӯ дастҳои Худро ба ҷаҳон дароз кард ва ба ҷаҳон бо бешумор мусибатҳо ва ниёзҳои талабгор фарёд зад: «Назди Ман оед!» Албатта, мо дарҳол мегӯем, ки танҳо Худо метавонист чунин сухан гӯяд. Зеро кӣ ба ҷуз Худо метавонист ҳар рӯҳи табъи баландро ором кунад, ҳар виҷдони айбдоркунандаро сабук кунад, ҳар дили шикастаро банд кунад ва ҳар гуноҳкори мушкилро баракат диҳад? Танҳо Худо метавонист чунин сухан гӯяд, вале ин суханон аз лабони Исо, Носирии фурӯтан, радшуда, вале беғараз баромаданд. Худо дар ҷисм зоҳир шуд!
Оё шуморо ин суханон ба худ ҷалб карданд? Пас акнун ба шумо чашм лозим аст, то ба дили Он ки онҳоро гуфтааст, нигоҳ кунед. Агар шумо ин корро карда тавонед, чизҳои аҷибе ба шумо ошкор хоҳанд шуд. Он дил ба шумо ғамхорӣ мекунад, ба шумо раҳм мекунад. Ӯ ба дили шумо нигоҳ мекунад ва гуноҳҳо ва умедҳо ва тарсҳои он, орзуҳои шикаста ва асрор ва хоҳишҳои пинҳонии онро медонад, Ӯ бори шумо ва ҳар як орзуи амиқ ва ногуфтаи ҷони шуморо медонад. Вақте ки шумо ба дили Ӯ нигоҳ мекунед ва инро мебинед, шумо наздик мешавед, шумо ташвиқ мешавед, ки худро ба Ӯ супоред, ба Ӯ бовар кунед. Албатта, шумо метавонед ба Он ки Падар ба Ӯ комилан бовар кардааст, комилан бовар кунед, шумо метавонед ҷони худ ва некӯаҳволии абадии онро ба Он ки Падар тамоми ҷалоли Худро ба Ӯ супоридааст, бехатар супоред.
Ӯ аз шумо хоҳиш мекунад, ки назди Ӯ биёед, чунон ки ҳастед, биёед ва ҳамаи он чизеро, ки ҳастед, бо ҳар чизе ки барои шумо бори гарон аст, биёред; Ӯ шуморо даъват мекунад — ва дар суханони Ӯ орзуи муҳаббати илоҳӣ ҳаст — ки аз меҳнати худ даст кашед ва дар Ӯ ором гиред.
