Дар ин ҷо мо ду чизро ҷамъ овардаем, ки ба мо ибтидо ва интиҳои баракатҳои наҷотро медиҳанд: Фисҳ ва «ғаллаи кӯҳнаи замин».
Дар аввал, мо ба коре назар мекунем, ки моро «дар Миср» паноҳ дод, аз Барраи кафорат ғизо мегирифт, дар хотир дошт, ки ид бо нони бехамиртуруш низ аз самимият ва ростӣ нигоҳ дошта шавад. Аммо дар баробари ин таҷрибаи нав низ ҳаст: манна рӯзи дигар пас аз Фисҳ қатъ шуд (Еҳушаъ 5:12), ва онҳо аз ғаллаи кӯҳнаи замин, ки ба он омада буданд, хӯрданд: нонҳои бехамиртуруш ва ғаллаи бирёншуда. Ин, албатта, то ҳол Масеҳ аст, зеро Ӯ тамоми ғизои ҷон аст; аммо ин дигар нони осмонӣ нест — Масеҳ фурӯтан шуда, ба дунё омадааст. Ин замин, ки ба таври маъмулӣ осмон аст, маҳсули худи замин аст, Масеҳи осмонӣ дар осмон.
Ба мо на танҳо Ӯро ҳамчун ба дунё омада, балки Ӯро ҳамчун ба он ҷое ки қаблан буд, рафта низ донистан лозим аст. Ӯ ҳамон Шахси муборак аст, ки шароит наметавонад Ӯро тағйир диҳад, ва ин шодии мост, ки бидонем. Агар Ӯ дар ҷалол аз Он ки мо дар рӯи замин дидаем, фарқ мекард, пас мо Ӯро ҳоло тамоман намешинохтем, зеро дониши мо дар бораи Ӯ дар фурӯтании Ӯ дар ин ҷо ба даст омада буд; ва ин ҳамон чизест, ки манна ба Канъон овард, «маннаи пинҳонӣ», барои мо таъкид мекунад (муқ. Ваҳй 2:17). Бале, Ӯ ҳамон аст, бетағйир, ҳамон дирӯз, имрӯз ва то абад; аммо маҳз аз ҳамин сабаб, чӣ шодӣ ва қаноатмандӣ барои дил, ки Ӯро бо имон аз абрҳое, ки Ӯро аз шогирдон пинҳон карда буданд, вақте ки Ӯ ба осмон мерафт, пайравӣ кунем ва Ӯро дар ҷалоли ҳозираи Ӯ, бо ҷалоли илоҳӣ дар рӯи Ӯ бидонем!
