Чӣ қадар комил буд суқут ва ҷудоӣ аз Худо! Худо комилан баракат дода буд; Шайтон пешниҳод мекунад, ки Худо беҳтарин тӯҳфаро аз ҳасад нигоҳ медорад, то инсон мисли Ӯ набошад. Инсон ба Шайтон барои меҳрубонӣ бештар аз Худо бовар мекунад, ки ӯро мувофиқи дурӯғи Шайтон доварӣ мекунад. Ӯ ба Шайтон бовар мекунад, на ба Худо, вақте ки ӯ ба ӯ мегӯяд, ки ӯ набояд бимирад, чунон ки Худо гуфта буд, ва Худоеро, ки ӯро баракат дода буд, тарк мекунад, то шаҳватҳои худро қонеъ кунад. Ба Худо бовар накарда, ӯ иродаи худро барои ҷустуҷӯи хушбахтӣ, ҳамчун роҳи боэътимодтар, чунон ки одамон ҳоло мекунанд, истифода мебарад.
Мо дар Филиппиён 2 мебинем, ки чӣ тавр Худованд Исои Масеҳ Худоро дар ҳамаи ин нуқтаҳо комилан ҷалол дод, ба тавре ки комилан муқобили Одам амал кард. Мо инчунин метавонем қайд кунем, ки Одам ин корро барои баланд бардоштани худ, барои мисли Худо будан, ҳамчун ғоратгарӣ кард; дар ҳоле ки Масеҳ, вақте ки Ӯ дар ҷалоли илоҳӣ буд, худро холӣ кард, то мисли инсон бошад, ва то марг фармонбардор буд, на нофармон.
Инчунин қайд кунед, ки чӣ тавр пинҳон кардани гуноҳ аз худ вақте ки Худо меояд, аз байн меравад. Одам, ки урён будани худро пӯшонида буд, вақте ки Худо дар он ҷост, дар бораи он сухан меронад, ки гӯё ҳеҷ коре барои пӯшонидани он накардааст. Ва ҳамин тавр аст бо ҳамаи кӯшишҳои мо барои сохтани чизе, ки гуноҳи моро пинҳон кунад, ё адолати моро созад. Зиёда аз ин, инсон пеш аз он ки Худо ӯро дар адолат аз ҳузур ва баракати Худ дур кунад, аз Худо мегурезад. Дониши некӣ ва бадӣ дар ҳолати нофармонӣ моро аз Худо метарсонад ва барои пӯшонидани он ба кори илоҳӣ ва адолат ниёз дорад.
Инчунин қайд кунед, ки чӣ чизи муҳим аст: Одам ваъдае надошт; ба Одами аввал ҳеҷ ваъдае нест; барқароршавии инсони аввал нест; роҳи бозгашт ба дарахти ҳаёт нест; ҳама чиз дар Дуюм, Насли зан аст. Дар доварӣ кардани Шайтон, Ӯ ва пирӯзии Ӯ ваъда дода шудааст (Ҳастӣ 3:15).
