Дар Миср, банӣ-Исроил таҳти ғуломӣ дар дасти ҳокими бераҳм буданд, ки — мисли Шайтон бо мо — ба он аҳамият намедод, ки мардум чӣ қадар азоб мекашанд, то даме ки ӯ он чизеро, ки мехост, аз онҳо ба даст меовард. Мусо аз ҷониби Худованд бардошта шуд, то юғи ғуломиро бишканад ва мардумро аз ғуломӣ наҷот диҳад. Аммо чӣ қадар зуд мо мебинем, ки исроилиён шикоят мекунанд ва ҳаёти кӯҳнаи худро орзу мекунанд.
Дере нагузашта аз Миср баромада, онҳо худро бо душмани худ дар таъқиби шадид дар кунҷ ёфтанд. Солҳои ғуломии онҳо паси сар шуда буд, аммо роҳи осон дар пеш набуд. Худо онҳоро барои сафари душворе омода мекард, ки аз онҳо талаб мекард, ки дар ҳар қадам ба Ӯ бовар кунанд (Хур. 13:17).
Дар аввалин нишонаи душворӣ, мардум шикоят карда гуфтанд: «Азбаски дар Миср қабр набуд, оё моро ба биёбон овардаед, то бимирем?» (14:11). Ҳолати ҳозираи онҳо онҳоро аз ду чизи муҳим парешон мекард: мақсад ва Муҳофизи онҳо. Чӣ қадар зуд мо ба ҳамон заъф гирифтор мешавем. Вақте ки мо ба озмоишҳо дучор мешавем, ба ҷои он ки худро дар умеде, ки ҳамчун масеҳиён дорем, ва дар он, ки Масеҳ гуфт: «Ман ҳамеша бо шумо ҳастам» (Мат. 28:20), қавӣ гардонем, мо аксар вақт барои ҳаёти кӯҳна, бо фаромӯшии муносиби талхӣ ва беҳосилии он, орзу мекунем.
Боварӣ ба Худованд як дарси якдафъаина нест, балки таҷрибаи умр аст. Бигзор Худованд моро дар роҳе, ки Ӯ дар пеши мо гузоштааст, роҳнамоӣ кунад, на шикоят карда, балки худро ба Ӯ таслим кунем. Ва чунон ки Ӯ ба мо пирӯзӣ медиҳад, биёед мисли Исроил бигӯем: «Худованд қувват ва суруди ман аст» (Хур. 15:2)!
