Паёмбар Юил паёмҳои беназиреро расонид. Малахҳои сершумор ба Яҳудо ҳамла карда буданд, ва Худо ин ҳодисаи воқеиро барои огоҳ кардани мардум дар бораи замони боз ҳам харобиовартаре, ки дар пеш буд, истифода бурд: Рӯзи Худованд. Яҳува дар оянда лашкари бераҳми шимолиро барои барангехтани тавба дар миёни қавми Худ истифода хоҳад бурд (Юил 2:20). Паёми Юил ба ҳамзамононаш низ пешбинӣ шуда буд, ки ба онҳо таъсир расонад.
Сипас, дар боби 3, Худованд ба таври пешгӯӣ ба халқҳо рӯ овард. Ҳарчанд Ӯ онҳоро ҳамчун асои ислоҳи Худ истифода мебурд, онҳо аз ҳудуди худ берун мерафтанд. Онҳо қавми Худоро таҳқир мекарданд, бо онҳо ҳамчун бозичаҳои оддӣ барои фароғат ва лаззат муносибат мекарданд. Аз ин рӯ, Яҳува мегӯяд: «Барои ҷанг омода шавед!» Дар асл, Ӯ халқҳоро даъват мекунад, ки тамоми кӯшишҳои худро бар зидди Ӯ муттаҳид кунанд. Бигзор онҳо асбобҳои кишоварзии худро ба силоҳ табдил диҳанд! Бигзор ҳатто заифон гӯянд, ки онҳо қавӣ ҳастанд, то ки онҳо ба ҷамъомади низомии байналмилалӣ бар зидди Худованд ва қавми маҳбуби Ӯ ҳамроҳ шаванд. Халқҳо ҳамеша Худоро аз ёд бурдаанд, аммо дар он рӯзҳо шиддати душмании онҳо пурра ошкор хоҳад шуд.
Худованд Исо ба онҳое, ки Ӯро пайравӣ мекунанд, чизи шабеҳеро ваъда дод: «Агар ҷаҳон аз шумо нафрат кунад, бидонед, ки он пеш аз шумо аз Ман нафрат дошт… Аммо азбаски шумо аз ҷаҳон нестед, балки Ман шуморо аз ҷаҳон интихоб кардам, аз ин рӯ ҷаҳон аз шумо нафрат мекунад… Агар онҳо Маро таъқиб карданд, шуморо низ таъқиб хоҳанд кард» (Юҳ. 15:18–20). Ҳамчун имондорон, мо душмании ҷаҳонро намеҷӯем, аммо вақте ки он меояд, набояд тааҷҷуб кунем. Аммо суханони тасаллибахши Худованд тавассути Юил низ бояд ба имони мо таъсири оромбахш дошта бошанд. Ӯ барои қавми Худ паноҳгоҳ боқӣ мемонад, ва Ӯ қуввати мост.
