Дар ҳоле ки Худованди мо Исои Масеҳ бо омадан ба ҷаҳон бешубҳа як давраи нави Худоро ҷорӣ мекунад, Ӯ бо таъкид эълон мекунад, ки Ӯ ба ҳеҷ ваҷҳ ҳақиқати Аҳди Қадим, Шариат ва Пайғамбаронро вайрон накардааст. Балки, Ӯ омада буд, то ҳақиқати инҳоро ба таври бешубҳа иҷро ё комил кунад. На як ҳарф, хурдтарин ҳарф дар ибрӣ, ва на як нуқта, хурдтарин нуқтае, ки як ҳарфро аз дигаре фарқ мекунад, ноком нахоҳад шуд. Навиштаҳои аслӣ, ки Худо онҳоро ба забони ибрӣ додааст, комилияти мутлақ мебошанд. Мо метавонем ҳаминро дар бораи Аҳди Ҷадид ба забони юнонӣ бигӯем.
Аммо, қайд кунед, ки Масеҳ на танҳо гуфт, ки Ӯ барои риояи Шариат омадааст, балки Ӯ омадааст, то онро иҷро кунад. Ин на танҳо масъалаи рафтори шахсии Ӯ дар ҷаҳон буд, балки иҷрои талаботи Шариат аз номи дигарон буд. Барои ин кор, Ӯ бояд ҳукми маргро аз номи онҳо қабул мекард, зеро Ӯ омада буд, то «қавми Худро аз гуноҳҳояшон наҷот диҳад» (Мат. 1:21). Онҳо Шариатро риоя накарда буданд ва таҳти ҳукми сахти он таҳти ҳукми марг қарор доштанд. Барои комилан эҳтиром кардани Шариат ва одилона иҷро кардани талаботи он бар зидди қавми Худ, Ӯ худаш бояд ҳукми гуноҳи онҳоро бардошт. Мо медонем, ки Ӯ ин корро бо қурбонии бузурги Худ дар Ҷолҷода кард. «Масеҳ моро аз лаънати шариат наҷот дод, зеро Ӯ барои мо лаънат шуд (зеро навишта шудааст: «Лаънатӣ аст ҳар кӣ бар дарахт овехта шавад»)» (Ғал. 3:13). Аз ин рӯ, имондор «на таҳти шариат, балки таҳти файз аст» (Рум. 6:14), аммо ӯ Шариатро эҳтиром мекунад ва Худоро шукр мегӯяд, ки талаботи одилонаи он аз ҷониби Худованди азизаш иҷро шудааст.
