Худованди муборак бо шогирдонаш аз ҳуҷраи болоӣ баромада, ҳоло аз наҳри Қидрӯн мегузарад. Яҳудо ин ҷойро медонист, зеро ин ҷои маъмулии истироҳат барои Исо ва шогирдонаш буд. Ӯ одат дошт, ки ба он ҷо равад.
Ба боғи Ҷатсамонӣ расида, Ӯ аз гурӯҳи асосии шогирдонаш дур мешавад ва ҳоло танҳо Петрус, Яъқуб ва Юҳанноро бо худ мебарад. Ин се нафарро Ӯ бо худ ба кӯҳи тағйири шакл бурда буд, ва онҳо дар ҳузури ҷалоли Ӯ хобиданд. Ҳоло Ӯ онҳоро ба боғ мебарад, ва онҳо дар ҳузури ғами Ӯ хобиданд. Ин аст инсон. Ин аст табиати инсонӣ. Ин ҳастед шумо ва ман. Мо метавонем ба ҷалол ва ғами Масеҳ яксон бепарво бошем.
Онҳо хобиданд, дар ҳоле ки Худованди муборак аз онҳо каме дур шуда, дуо мекард. Оё шумо ягон бор ин саҳнаи ғамро дар боғ тасвир кардаед? Оҳ! Чӣ ғаме дили Наҷотдиҳандаро пур кард. Фикр кунед, ки чӣ чиз дар пеши Ӯ буд. Ҳама чизеро, ки Худо ё инсон метавонист ба косаи ғам андозад, ки Ӯ бояд менӯшид, Ӯ пешбинӣ мекард. Гуфта мешавад: «Исо, ҳама чизеро, ки ба Ӯ рӯй хоҳад дод, дониста, пеш рафт» (Юҳ. 18:4). Худованд дар он лаҳза ҳама чизеро, ки ба Ӯ рӯй медод, медонист ва ҳама чизро дониста, ором ба пеш рафт, то бо он рӯ ба рӯ шавад. Чӣ гуна Ӯ ҳама чизро ҳис мекард! Хиёнати Яҳудо; инкори ояндаи Петрус; тарк кардани ҳамаи шогирдон; аз ҷониби қавми заминии Ӯ, яҳудиён, рад ва партофта шудан, нофаҳмида ва номатлуб; васвасаҳои душман; бардоштани гуноҳ; тарк кардани Худо; хашм, доварӣ ва марг ҳамчун анҷоми роҳи Ӯ дар ин ҷо.
