Довуд, намунаи Масеҳи радшуда, ба маркази ҷалби бародаронаш табдил меёбад. Оилаи ӯ, ҳамаи хешовандонаш, дар атрофи ӯ ҷамъ мешаванд. Онҳо барои Довуд буданд; онҳо ӯро ҳамчун тадҳиншудаи Худованд, он ки ба воситаи ӯ Худованд қавми Худро наҷот медод, воситаи файз дар Исроил эътироф карданд. Онҳо медонистанд, ки онҳо, мисли сардори оилаи худ, аз ҷаҳон ба ҷуз нафрат ва таъқиб чизе интизор шуда наметавонанд; аз ин рӯ, ягона чораи онҳо паноҳ бурдан ба он касе буд, ки аз нуқтаи назари инсонӣ худаш бечора буд.
Аммо гурӯҳи дигари одамон низ дар ғори Адуллом ба Довуд паноҳ бурданд: «Ва ҳар кӣ дар изтироб буд, ҳар кӣ қарздор буд, ва ҳар кӣ норозӣ буд, ба назди ӯ ҷамъ омад. Пас, ӯ сардори онҳо шуд» (1 Сам. 22:2). На танҳо онҳое, ки бо ӯ аз сабаби пайдоиши умумӣ хешованд буданд, балки онҳое низ, ки чунин пайванде надоштанд, ба Довуд ҳамроҳ шуданд. Хусусияти умумии онҳо ин буд, ки онҳо ҳама чизро аз даст дода буданд. Баъзеҳо «дар изтироб» буданд, намедонистанд, ки ба куҷо рӯй оранд; дигарон «қарздор» буданд, наметавонистанд пардохт кунанд; ва ниҳоят, дигарон «норозӣ» буданд, ки ғамҳое доштанд, ки барои онҳо ҳеҷ чорае набуд, ки аз ҳолати корҳо дар Исроил ба вуҷуд омада буданд.
Ҳамаи инҳо дар Довуд паноҳгоҳи мутмаин ёфтанд, чунон ки имрӯз дар Масеҳи радшуда ёфт мешавад. Оё шумо дар Масеҳи радшуда паноҳгоҳ ёфтаед? Шахс ин корро намекунад, то даме ки бечора шавад ва тамоми умеди кӯмак ба худро аз даст диҳад. Ҷаҳон дар ин ҳолат шуморо нафрат хоҳад кард, аммо ба ҳар ҳол шумо ҳеҷ чизро аз даст нахоҳед дод. Ҳузури эҳсосшудаи Худованд Исо, ки ҷони шумо онро эҳсос мекунад; ганҷҳои Калом, ки дар ихтиёри шумо гузошта шудаанд ва маълуманд; ва ниҳоят воситаҳои наздик шудан ба Худо, ки аз ҷониби коҳинияти Масеҳ таъмин карда шудаанд, ки моро ба муошират бо Ӯ меорад: инҳо манфиатҳое мебошанд, ки Довуди мо дар замони рад шуданаш тақсим мекунад. Ҳеҷ чизе бештар аз он лозим нест, ки Ӯ дар ҷалол ба чашми ҳама зоҳир шавад.
