Тафовути бузурге байни ҷамъомади одамоне, ки дар атрофи як шахси боистеъдод ҷамъ омадаанд, ва ҷамъомаде, ки танҳо ба Худованд, дар асоси як ҷисм ҷамъ омадаанд, вуҷуд дорад. Як чиз аст, ки аз ҷониби хидмат ҷамъ омадан, ва чизи дигар аст, ки ба он ҷамъ омадан. Агар одамон танҳо барои хидмат ҷамъ омада бошанд, вақте ки хидмат меравад, онҳо низ майл доранд, ки бираванд. Аммо вақте ки ҷонҳои самимӣ, ростқавл ва содиқ танҳо ба Худованд ҷамъ омадаанд, он гоҳ, дар ҳоле ки онҳо барои хидмати ҳақиқӣ, вақте ки онро ба даст меоранд, хеле миннатдоранд, онҳо ба он вобаста нестанд. Онҳо ба истеъдод камтар арзиш намедиҳанд, балки ба Бахшанда бештар арзиш медиҳанд. Онҳо барои ҷӯйборҳо миннатдоранд, аммо танҳо ба Чашма такя мекунанд.
Ҳамеша маълум хоҳад шуд, ки онҳое, ки бе хидмат беҳтар кор карда метавонанд, вақте ки онро ба даст меоранд, ба он бештар арзиш медиҳанд. Ба ибораи дигар, онҳо ба он ҷои ҳақиқии худро медиҳанд. Аммо онҳое, ки ба истеъдод аҳамияти аз ҳад зиёд медиҳанд, ки ҳамеша аз набудани он шикоят мекунанд ва бе он аз вохӯрӣ лаззат бурда наметавонанд, монеа ва манбаи заъф барои ҷамъомад мебошанд.
Вой! Монеаҳо ва манбаъҳои заъфи дигаре низ ҳастанд, ки таваҷҷӯҳи ҷиддии ҳамаро талаб мекунанд. Мо бояд, ҳар яки мо, вақте ки дар ҷамъомад ҷойҳои худро мегирем, ба дилҳои худ самимона савол диҳем: «Оё ман кӯмак ҳастам ё монеа?» Агар мо бо ҳолати рӯҳии сард, сахт, бепарво; бо тарзи танҳо расмӣ, бе доварӣ, бе машқ, бе шикастан; бо рӯҳияи айбҷӯӣ, ғур-ғуркунанда, шикояткунанда, ҳама чиз ва ҳама касро ба ҷуз худамон доварӣ кунем, пас, бешубҳа, мо монеаи ҷиддӣ барои баракат, фоида ва хушбахтии вохӯрӣ ҳастем. Ин ҳама чӣ қадар ғамгин, чӣ қадар таҳқиромез, чӣ қадар даҳшатнок аст! Бигзор мо аз он эҳтиёт шавем, бар зидди он дуо кунем, онро қатъиян рад кунем.
