Дар ин оятҳо ба мо тафовути калон дода шудааст, зеро мо имони Мусо ва интихоберо, ки ба ӯ пешниҳод шуда буд, мебинем. Ин чӣ гуна намунаест барои ҳамаи имондорон, новобаста аз давра ё замон!
Дар ояти имрӯза се амал аз ҷониби Мусо мавҷуд аст: «интихоб кардан», «қадр кардан» ва «дидан». Ӯ метавонист дуи аввалро ба хотири охирин иҷро кунад: бо имон ӯ «Ӯро, ки ноаён аст» дид.
Мусо интихоб ва ҳисоб кард, зеро ӯ ба ҷуброн: «мукофот» менигарист. Бо имон, ӯ Ноаёнро дид ва ин ба ӯ имкон дод, ки нанги ҳамроҳӣ бо Масеҳ ва қавми Ӯро таҳаммул кунад. Ин нанг барои Мусо аз ҳама ганҷҳои Миср сарватҳои бузургтар буд. Шубҳае набуд, ки Миср ба ӯ бисёр чизҳоро пешниҳод мекард: ҳамчун писари духтари Фиръавн, ӯ шӯҳрат, сарват, қудрат ва лаззатҳои ҷисмонӣ, ҳама чизеро, ки ин ҷаҳон пешниҳод мекунад, дошт. Аммо, барои Мусо, ганҷҳои Миср дар муқоиса бо «сарватҳои Масеҳ» беарзиш буданд.
Ин «сарватҳои бузургтар» чистанд? Мо онҳоро дар заминаи масеҳӣ чӣ гуна мефаҳмем? Ҳавворӣ Павлус дар Эфсӯсиён «сарватҳои файзи Ӯ» (Эфс. 1:7; 2:7), «сарватҳои ҷалол» (1:18; 3:16) ва «сарватҳои бепоёни Масеҳ» (3:8)-ро зикр мекунад. Ҳарчанд Масеҳ сарватманд буд, аммо Ӯ камбағал шуд, то мо «ба воситаи камбағалии Ӯ сарватманд шавем» (2 Қӯр. 8:9). «Ганҷҳо дар осмон» барои онҳое, ки Ӯро пайравӣ мекунанд, захира карда мешаванд (Мат. 6:19–20). Бигзор Мусо барои мо рӯҳбаландӣ ва намуна бошад!
