Дар ин ҷо мо ба марҳилаи хеле ҷолиби курси омодагии Ҷидъӯн мерасем. Ӯ даъват шудааст, ки ба таври амалӣ ва таҷрибавӣ ба қонуни бузург ва умумии хизматгорони Худо дохил шавад, яъне: «Вақте ки ман заиф ҳастам, он гоҳ ман қавӣ ҳастам». Ин як қонуни хеле гаронбаҳост, ва қонунест, ки унсури ҳатмӣ дар тарбияи ҳамаи хизматгорони Масеҳро ташкил медиҳад. Бигзор ҳеҷ кас тасаввур накунад, ки ӯ метавонад дар кори Худованд истифода шавад, ё дар ҳаёти илоҳӣ пешрафт кунад, бидуни андозае аз дохилшавии воқеӣ ба ин принсипи бебаҳо. Мо онро дар ташаккули хислати хизматгори ҳақиқии Масеҳ комилан муҳим мешуморем. Дар он ҷое ки он маълум нест, дар он ҷое ки он ҳис нашудааст, дар он ҷое ки он ба андозае дарк нашудааст, бешубҳа нофармонӣ, ношикастагӣ, худпарастӣ, дар шакли дигар вуҷуд хоҳад дошт. Каму беш худбоварӣ, ва нуқтаҳо ва кунҷҳои гуногун пайдо хоҳанд шуд, дар ин ҷо ва он ҷо, ва ҳамчун монеаи ғамгин барои ҳама чизҳои нек, муфид ва муқаддас амал хоҳанд кард.
Аз тарафи дигар, вақте ки кас он шиори бузурги оилавиро, ки дар боло иқтибос оварда шудааст, омӯхтааст, вақте ки кас дар ҳузури илоҳӣ омӯхтааст, ки бигӯяд: «Вақте ки ман заиф ҳастам, он гоҳ ман қавӣ ҳастам», вақте ки табиат дар тарозуи маъбад вазн карда шудааст, дар он ҷо шумо ҳамеша андозае аз шикастагӣ, нармӣ ва нозукии рӯҳро хоҳед ёфт; ва на танҳо ин, балки инчунин бузургии дил, ва омодагӣ ба ҳар кори нек, ва он чандирии зебои ақлро, ки ба кас имкон медиҳад, ки аз ҳамаи он мулоҳизаҳои хурди худпарастона, ки кори Худоро ин қадар ғамгинона монеъ мешаванд, боло равад.
Хулоса, дил бояд аввал шикаста шавад, сипас комил гардад; ва, комил шуда, ба Масеҳ ва ба хидмати мубораки Ӯ бетафовут дода шавад.
