Имконнопазир аст, ки ба қатори дурахшони коргарони Масеҳ нигоҳ кунем ва ҳақиқати ин ниёз ба шикастагиро набинем: Мусо, Еҳушаъ, Довуд, Ишаъё, Ирмиё, Ҳизқиёл ва Дониёл, дар замонҳои Аҳди Қадим; ва Петрус, Павлус ва Юҳанно, дар замонҳои Аҳди Ҷадид, ҳама дар назди мо ҳамчун тасвирҳои равшани арзиши маводи шикаста истодаанд. Ҳамаи он хизматгорони маҳбуб ва гиромӣ бояд шикаста мешуданд, то ки комил гарданд, то ки холӣ шаванд, то ки пур шаванд, то ки омӯзанд, ки аз худашон ҳеҷ коре карда наметавонанд, то ки бо қуввати Масеҳ барои ҳар чиз ва ҳама чиз омода бошанд.
Ин аст қонуни хонавода, қонуни токзор, қонуни салтанат. Ҳамин тавр Ҷидъӯн дар замони худ онро ёфт. «Вой!»-и ӯро «Сулҳ; натарс»-и Яҳува пайравӣ кард, ва сипас ӯ омода буд, ки оғоз кунад. Ӯ бо фариштаи Худо рӯ ба рӯ шуда буд, ва дар он ҷо ӯ на танҳо омӯхт, ки оилаи ӯ дар Манашша камбағал аст, ва ӯ хурдтарин дар хонаи падараш аст, балки ин ки дар худаш ӯ комилан беқувват аст, ва ҳамаи чашмаҳои ӯ бояд дар Худои зинда ёфт шаванд. Ин як дарси бебаҳо барои писари Йӯош, ва барои ҳамаи мост! Дарсе, ки дар мактабҳо ва коллеҷҳои ин ҷаҳон омӯхта намешавад, балки танҳо дар танҳоии амиқ ва муқаддаси маъбади Худо.
