Бисёр одамон дар Таслӯникӣ ба даъвати Худо посух дода, бутпарастиро тарк карда буданд. Пас аз қабули паёми Инҷил, ки аз ҷониби ҳавворӣ Павлус ва ёварони ӯ пешниҳод шуда буд, онҳо ба ягона Худои ҳақиқӣ ва зинда рӯ оварда, бо дилгармӣ ба Ӯ хидмат карданро оғоз карданд. Имрӯз, мо бояд боварӣ ҳосил кунем, ки мо аз бутпарастӣ озодем, зеро мо ба таъсири он дучор мешавем, аксар вақт хатарҳои нозуки онро дарк намекунем. Биёед худро комилан ба Худо ва Падари худ, ки барои мо ин қадар кор кардааст, супорем. Ӯ ҳатто Писари худро дод, то моро наҷот диҳад ва ба назди худ барад. Ҳамин тавр, муносибати гаронбаҳо бо Худо ва Падари мо ва бо Худованди мубораки мо, инчунин бо имондорон барқарор шудааст. Мо бояд онро доимо парвариш кунем, то тавассути имон афзоиш ёбем. Оё он «бениҳоят» афзоиш меёбад, чунон ки дар мавриди он имондорони нав буд? Ҳамеша ҷой барои беҳбудӣ вуҷуд дорад.
Имони афзояндаи мо моро водор мекунад, ки аз муносибати нав ва ҳаяҷонбахш бо Худои Наҷотдиҳандаи худ дар муоширати ҳақиқӣ бо Ӯ лаззат барем. Мо дар қаламрави душман ҳастем, ки бо хатарҳои зиёд иҳота шудаем ва бо мушкилоти ғайричашмдошт рӯ ба рӯ ҳастем. Биёед муносибати худро бо Ӯ парвариш кунем, зеро имони мо моро водор мекунад, ки ба Ӯ такя кунем, дар ҳоле ки мо дар посух ба муҳаббати Ӯ аз Каломи Ӯ ғизо мегирем. Ҳамин тавр, мо зинда хоҳем монд, зеро мо «дар файз ва дониши Худованд ва Наҷотдиҳандаи мо Исои Масеҳ афзоиш меёбем» (2 Пет. 3:18).
Бигзор имони мо афзоиш ёбад, чунон ки ояти боло пешниҳод мекунад, дар посух ба Худои Наҷотдиҳандаи мо. Оё мо Ӯро барои бародарон ва хоҳарони худ, ки бо Худованд роҳ мераванд, шукр мегӯем? Биёед Ӯро барои миссионероне, ки медонем, шукр гӯем, зеро мо барои онҳо ва кори онҳо дуо мекунем, ва барои ҷавононе, ки худро барои хидмат ба Худованд дар лагерҳо ё бо роҳҳои дигар қисман вақт мебахшанд. Чӣ қадар чизҳое ҳастанд, ки барои онҳо дуо кунем ва барои онҳо низ шукр гӯем!
