Шоми Худованд дар калисои масеҳӣ ҷои иди Фисҳро дар байни яҳудиён мегирад. Ин ду ба ҳамдигар сахт алоқаманданд, зеро маҳз пас аз ҷашни иди Фисҳ Исо ба шогирдонаш нон ва шаробро пешниҳод кард ва бо меҳрубонӣ аз онҳо хоҳиш кард, ки онҳоро ҳамчун нишонаи ҷисми Ӯ, ки дар салиб қурбонӣ мешавад ва хуни Ӯ, ки ба зудӣ барои омурзиши гуноҳҳо рехта мешавад, бихӯранд. Қариб ду ҳазорсола аз он шаби муқаддас гузаштааст, ки дар давоми он миллионҳо муъминон бо шукргузорӣ аз ин ёдгориҳо ба ёди Ӯ, ки онҳоро то марг дӯст дошт, истеъмол кардаанд.
Муошират (1 Қӯр. 10:16) ба ҳеҷ ваҷҳ қурбонӣ нест. Он қурбонии комилеро ёдбуд мекунад, ки Худованди мо як бор барои ҳама пешниҳод карда буд, вақте ки Ӯ худро барои мо дар Ҷолҷода дод. Онро набояд бо ҳеҷ фикре дар бораи он, ки он арзиши наҷотбахш дорад ё сазовориро зиёд мекунад, ҷашн гирифт. Ин ёдоварист, ки вақте мо комилан гумроҳ ва бечора будем, Масеҳ барои мо мурд, то моро ба Худо наҷот диҳад. Дуруст аст, ки қурбонии ҳамду сано (Ибр. 13:15) бояд ҳамеша онро ҳамроҳӣ кунад, зеро мо арзиши бузургеро, ки бо он наҷот ёфтем, мулоҳиза мекунем ва шодӣ мекунем, ки Ӯ, ки чунин андӯҳ ва шармро барои мо таҳаммул кард, ҳоло абадӣ зинда аст ва дигар ҳеҷ гоҳ ба дарди марг таслим нахоҳад шуд.
Мо Ӯро ҳамчун Муаллиф ва Комилкунандаи имон ба ёд меорем, «ки барои шодие, ки дар пеши Ӯ гузошта шуда буд, салибро таҳаммул кард, шармро нафрат кард» ва ҳоло «дар дасти рости тахти Худо» нишастааст (Ибр. 12:2).
