Ин суханони бузургро ҷони ташвишёфтаи Ирмиё дар дуо ба Яҳува баён кард. Барои дуруст дарк кардани дуои пайғамбар ва ҷавоби Худованд, хондани тамоми бобе, ки аз он гирифта шудаанд, зарур аст, аммо ояти ягонаи дар пеши мо буда, рӯҳбаландии амиқро барои дили озмудашуда ва ташвишёфта дар бар мегирад. Ҳарчанд шароити ҳозира торик бошад ҳам, барои имондор, мисли Ирмиё, ба худи Худо сахт часпидан хуб аст. Ҳама чиз барои чашми табиӣ тира буд, ва ваъдаҳои Худо ҳангоми баён кардани суханони дар пеши мо буда, зоҳиран ғайриимкон ба назар мерасиданд. Аммо ӯ ба Худо имон дошт.
Ва Худо ба хизматгори худ, ки ба Каломи Ӯ имон дошт, роҳҳои худро нишон дод. Аввалан, мо бояд ба Каломи Худо эътимод кунем, ва агар ба Ӯ эътимоди комил бошад, роҳҳои Ӯ ба мо ошкор хоҳанд шуд. Агар шумо кӯшиш кунед, ки бо қувваи худ беҳтар шавед, шумо хоҳед дид, ки шумо комилан бад ҳастед. Агар шумо дар бораи қувваи худ тамоман фикр накунед, балки танҳо ба Масеҳ такя кунед, шумо хоҳед дид, ки файзи Ӯ барои шумо кофӣ аст. Мустаҳкам кардани ҷонҳои мо дар некии Худои худ ва абадӣ чизи хуб аст.
Бигзор Худованд имони моро дар ин рӯзҳои охир пеш аз зуд омадани Ӯ афзоиш диҳад!
