Петрус ҳама чизеро, ки барои ақл ва дили яҳудӣ муҳим буд, дид. Дар Мусо ӯ қонунгузорро дошт; дар паҳлӯи ӯ Илёс, пайғамбар ва ислоҳотгар буд; ва, аз ҳама муҳим, ҳоло ӯ Масеҳро мебинад, ва барои ақли яҳудии ӯ ин манзара он қадар зебо буд, ки ӯ мехост онро абадӣ гардонад. Ӯ аввал вақте ки онҳо аз назар дур мешуданд, сухан гуфт. Ва ӯ чӣ гуфта буд? Ӯ чӣ кор карда буд? Ӯ Писари Худо, Масеҳ, Мусои қонунгузор ва Илёси ислоҳотгарро дар як сатҳ гузошта буд. Ӯ онҳоро, гӯё, баробар карда буд. Ӯ фикр мекард, ки ин манзара бояд абадӣ гардад, ва барои нигоҳ доштани онҳо ӯ ба ҳар яки онҳо хаймае медод. Аммо «ҳангоме ки ӯ инро мегуфт, абре омад ва онҳоро соя афканд». Петрус, Яъқуб ва Юҳанно вақте ки абр дигаронро фаро гирифт, тарсиданд. Ва абр чӣ буд? Шекина: ҷалоли Худо. Абре, ки дар рӯзҳои биёбон бо Исроил хайма зада буд, боз пайдо шуд, то шахсияти Писари Худоро ҳифз кунад.
Он абр аз ҳузури фаврии Падар сухан мегуфт — дар асл ифодаи хонаи Падар буд — ва Мусо ва Илёс ба он дохил шуданд. Худоро шукр! Ин аст он ҷое ки ту ва ман, эй ҳаммасеҳӣ, меравем. Ва мо набояд аз рафтан ба он ҷо битарсем. Агар ту фикрҳои Падарро дар бораи Писар дошта бошӣ, ҳама чиз дуруст аст. Мусо ва Илёс фикрҳои Падарро дар бораи Писар дарк карда буданд. Ва натиҷа чӣ аст? Ӯ хам мешавад ва онҳоро ба абр мегирад.
Петруси бечора! Чӣ қадар аблаҳона сухан гуфта буд, ва сипас бояд ҳис карда бошад. Шумо хоҳед фаҳмид, ки Падар наметавонист ин таҳқирро ба Писари худ иҷозат диҳад. Ва фавран аз абр ин овоз баромад: «Ин Писари маҳбуби Ман аст. Ӯро бишнавед!» Оҳ! Ӯро бишнавед! На «Мусоро бишнавед». Не, рӯзи ӯ гузаштааст. На Илёсро? Не, рӯзи ӯ низ гузаштааст. Исоро бишнавед, ва танҳо Исоро. Ин рӯзи Исо аст!
