Боз гӯш кунед, Падар мегӯяд: «Ӯро бишнавед!» Оҳ, дӯст, шунидани овози Исо ҳаёт аст. Ба ту Ӯ мегӯяд: «Соат меояд, ва ҳоло ҳаст, ки мурдагон овози Писари Худоро хоҳанд шунид; ва онҳое, ки мешунаванд, зинда хоҳанд шуд» (Юҳ. 5:25). Ва агар ту овози Ӯро бишнавӣ, он барои ҷони мурдаи ту ҳаёт хоҳад буд. «Бишнав, ва ҷони ту зинда хоҳад шуд», — мегӯяд Навиштаҳо, бо қалами Ишаъё (Иш. 55:3). Боз ҳавворӣ Петрус мегӯяд: «Мусо воқеан ба падарон гуфт: ‘Худованд Худои шумо барои шумо Пайғамбаре мисли ман аз бародарони шумо бармехезонад. Ӯро дар ҳама чиз, ҳар чӣ ба шумо гӯяд, бишнавед. Ва чунин хоҳад шуд, ки ҳар ҷоне, ки он Пайғамбарро нашнавад, аз миёни халқ комилан нобуд хоҳад шуд’» (Аъмол 3:22–23).
Исо он Пайғамбар буд. Оё ту Ӯро шунидаӣ? Ман мепурсам, зеро «Имон аз шунидан меояд, ва шунидан аз каломи Худо» (Рум. 10:17). Ӯ аз мурдагон эҳё шуд, ва ҳоло аз ҷалоли осмонӣ Ӯ мегӯяд: «Ба Ман нигоҳ кунед, ва наҷот ёбед» (Иш. 45:22); «Ба назди Ман биёед, ҳамаи шумо, ки меҳнат мекунед ва бори гарон доред, ва Ман ба шумо истироҳат хоҳам дод» (Мат. 11:28). Ва Падар дар бораи Ӯ мегӯяд: «Ӯро бишнавед!» Оҳ, дӯст, оё ту Ӯро шунидаӣ?
Таъсири ин калом аз Падар бар ин се мард хеле бузург буд. Онҳо ҳис карданд, ки ақли Худоро комилан аз даст додаанд. Аммо «Исо омад ва онҳоро ламс кард, ва гуфт: ‘Бархезед, ва натарсед’» (Мат. 17:7). Оё ту ташвиш дорӣ, ва меларзӣ, ва изтироб ҳис мекунӣ, зеро ақли Худовандро аз даст додаӣ, ва баракатро бо нашунидани Ӯ ва дӯст надоштани Ӯ аз даст додаӣ? «Исо омад ва онҳоро ламс кард, ва гуфт: ‘Бархезед, ва натарсед’». Ӯ тағйир наёфтааст. Ӯ ҳоло ҳам ҳамон Исо аст. Ӯ дилҳои онҳоро бо сулҳ пур кард, на тарс. Ӯ ба ту, мисли онҳо, мегӯяд: «Бархезед, ва натарсед». Ин аст он чизе ки Наҷотдиҳанда ба ҷони ташвишёфта мегӯяд.
