Чӣ паёми тасаллибахше барои андеша кардан, махсусан дар он замонҳое, ки ҷонро месанҷанд! Худои коинот, Касе, ки ҳама чизро офаридааст, ба Иброҳим мегуфт, ки Худо худаш сипари ӯст. Бо Худо ҳамчун сипари худ, ҳеҷ чиз набояд Иброҳимро ташвиш диҳад. На хавотирӣ дар бораи ояндаи ӯ, на ҳатто найрангҳои душман наметавонистанд ба ӯ даст расонанд. Ва, мо масеҳиён суханони ҳамон Худоро дорем: «Пас, дар бораи ин чизҳо чӣ гӯем? Агар Худо барои мо бошад, кӣ бар зидди мо буда метавонад? Ӯ, ки Писари худро дареғ надошт, балки Ӯро барои ҳамаи мо таслим кард, чӣ тавр бо Ӯ ҳама чизро ба мо озодона нахоҳад дод?» (Рум. 8:31–32). Ҳамин тавр, ин барои масеҳиён имрӯз низ ҳамон қадар дуруст аст, ки барои Иброҳим асрҳо пеш — Худованд сипари мо ва мукофоти бузурги мост! Дили ман шод мешавад, ҳатто дар ториктарин озмоишҳо, вақте ки ман дар бораи ҳифз ва ғамхории доимии Худованди мо барои фарзандони худ, ва дар бораи ҳамаи баракатҳое, ки вақте ман бори аввал имон овардам, аз они ман шуданд, фикр мекунам.
Мо масеҳиён низ Худовандро ҳамчун сипари худ ва мукофоти бузурги худ дорем. Мо, ки ба Худованд Исои Масеҳ имон овардаем, сарватҳои аҷибе дорем, ки аз ҳар чизе, ки мо аз ин ҷаҳон ба даст оварда метавонем, хеле дурахшонтар ва пойдортаранд, чунон ки дар Эфсӯсиён 1:3 мехонем: «Муборак бод Худо ва Падари Худованди мо Исои Масеҳ, ки моро бо ҳар баракати рӯҳонӣ дар ҷойҳои осмонӣ дар Масеҳ баракат додааст». Аз хашм наҷот ёфта, тавассути имон ба Масеҳ, мо бо Худо сулҳ дорем ва ба худи оилаи Ӯ оварда шудаем. Худованди мо Исо, ҳамчун Инсони комил, ҳоло дар ҷалол аст, барои мо шафоат мекунад ва моро дар ин роҳи биёбон рӯҳбаланд мекунад. Ва сипас он умеди мутмаини ҷалол вуҷуд дорад, вақте ки Худованд Исо меояд, то моро бо худ барад. Воқеан, Худованди мо Исо сипари мо ва мукофоти бузурги мост!
