Дастурҳои Худо барои хаймаи муқаддас содиқона риоя шуда буданд ва ҳамаи ашё омода карда шуда буданд. Тафсилот муҳим буданд, зеро онҳо пур аз маънои рӯҳонӣ буданд, ки нусхаҳо ва сояҳои чизҳои осмонӣ буданд (Ибр. 8:5). Бисёре аз маводҳое, ки онҳо истифода мебурданд, ҳамчун ҳадияҳои ихтиёрӣ аз халқ меомаданд.
Исроилиён на танҳо барои хонаи Худо, балки барои онҳое, ки дар он хидмат мекарданд, медоданд. Онҳо имкониятеро диданд, ки ба левиён кӯмаки амалӣ расонанд. Дар намоиши ягонагӣ ва саховатмандӣ, онҳо якҷоя шуда, шаш аробаи пӯшидаро барои левиён барои интиқоли маводҳо барои хаймаи муқаддас пешниҳод карданд.
Дилҳои онҳо дар ҷои дуруст буданд. Тӯҳфа барои Яҳува буд, аммо амалан онҳо дастгирии худро аз бародарони худ, левиён, нишон медоданд.
Ду ароба ба Гершониён, чорто ба Мерориён ва ҳеҷ кадоме ба Қаҳотиён нарасид, зеро охиринҳо бояд ашёро бо чӯбҳо дар китфҳои худ мебардоштанд (сандуқ, қурбонгоҳи тиллоӣ, миз ва ғайра). Эҳтиёҷот гуногун буданд, аммо исроилиёни алоҳида набояд дар бораи тафсилот хавотир мешуданд. Онҳо имкониятеро барои кӯмак диданд ва он чизеро, ки метавонистанд таъмин кунанд, дар назди Худованд гузоштанд, то ки Ӯ мувофиқи иродаи худ истифода барад.
Ба таври амалӣ, имрӯз бисёр бародарон ва хоҳарон ба Худованд хидмат мекунанд, ки ба дастгирӣ ниёз доранд. Худованд таъмин хоҳад кард, ва Ӯ ҳадияҳои ихтиёрии моро қадр мекунад; Ӯ метавонад инҳоро барои сабук кардани бори хизматгорони худ истифода барад. Мо ҳама ба як кор даъват нашудаем, аммо мо метавонем бо дигар муқаддасон ҳамроҳ шавем, то кӯмаки амалӣ расонем. «Ва ҳар чизе ки мекунед, онро бо дилгармӣ кунед, чунон ки барои Худованд ва на барои одамон» (Қӯл. 3:23).
