Сабаби ин зуҳури оташин вақте буд, ки Худо ба Исроил Даҳ Аҳкомро дод. Чӣ тавр Исроил метавонист дар бораи наздик шудан ба Худое фикр кунад, ки худи ҳузури Ӯ оташи сӯзон буд? Ҳама чизе, ки дар ин ишора шуда буд, пешгӯӣ ва манъкунанда буд. Чаро? Зеро аз худи оғози додани қонун, Худо инсонро бо далели ҷиддӣ мутаассир мекард, ки бар асоси риояи қонун, инсон наметавонад ба муносибати мусоид бо Худо умед бандад. Мардон метавонанд аз корҳои неки худ ва адолати тахминии худ дар риояи қонун фахр кунанд, аммо бигзор онҳо ҷуръат кунанд, ки бо қувваи ин ба Худо наздик шаванд ва онҳо гармии шадиди оташи сӯзонро — ҳукми бечунучарои Худои мутлақи муқаддасро — хоҳанд ёфт.
Дар тӯли асрҳо, Исроил зери қонун монд ва дар таҷриба ҳақиқати бебозгашти инро исбот кард. Дар охири Аҳди Қадим, онҳо худро аз Худо дур ва ба чизи хеле беҳтар аз қонуне, ки дар он фахр мекарданд, сахт ниёзманд ёфтанд.
Пас, муқоисаи аҷиби муносибати Аҳди Ҷадид бо Худои бузурги ҷалол аст. Мо дигар оташи сӯзонро дар қуллаи кӯҳ намебинем, балки ин ҳамон Худо бо файзи фурӯтан наздик мешавад: «Калом ҷисм шуд ва дар миёни мо сокин шуд, ва мо ҷалоли Ӯро дидем, ҷалоле мисли ягоназодаи Падар, пур аз файз ва ростӣ» (Юҳ. 1:14).
На қонун, балки танҳо файзи бузурги дили Ӯ метавонист Ӯро ба поён орад. Ва Ӯ наметавонист бидуни мақсади равшани қурбонӣ кардани худ дар Ҷолҷота барои бардоштани гуноҳҳои онҳое, ки худро гунаҳкор ва беумед зери қонун эътироф мекарданд, биёяд. Ҳамчун «Калом», Ӯ худи ифодаи ҳамаи фикрҳои Худо, Касест, ки худаш Худо бар ҳама аст. Ӯ «ҷисм шуд», як Инсони ҳақиқӣ, ин қадар дастрас, ин қадар меҳрубон, ин қадар содиқ ва сазовори ибодати абадӣ.
