Дар ин ҷо мо ҷамъомадҳои масеҳиро мебинем, ки бо ду чиз фарқ мекарданд: онҳо дар тарси Худованд ва дар тасаллои Рӯҳи Муқаддас роҳ мерафтанд. Аз ҷониби ҷаҳони динии он замон муқобилат ва таъқиб шуда, онҳо аз ҷониби Худованд дар ҷалол роҳнамоӣ ва дастгирӣ мешуданд ва аз ҷониби Рӯҳи Муқаддас дар рӯи замин ҳидоят мешуданд.
Дар ин ҷамъомадҳо на бисёре аз доноён аз рӯи ҷисм, на бисёре аз тавоноён ё ашрофзодагон ёфт мешуданд. Аксаран, онҳое, ки ин ҷамъомадҳоро ташкил медоданд, аз аблаҳон, заифон ва пасттаринҳои ин ҷаҳон буданд, ки мисли Петрус ва Юҳанно мардони бесавод ва нодон буданд. Ва аммо дар назари Худованд онҳо беҳтаринҳои замин буданд, ки дар онҳо Ӯ шодии худро меёбад ва Рӯҳи Муқаддас бо онҳо сокин шуданро қаноатманд медонад. Бидуни сарвати дунявӣ, бидуни ақидаи аз ҷониби инсон сохташуда ё моддаҳои динӣ, бидуни сарвари намоён ё роҳнамо, бидуни ҳеҷ чизе, ки ба чашм писанд ояд ё табиат қадр кунад ё ҷисм фахр кунад, онҳо роҳи зиёрати худро ҳамчун наҷотёфтагони Худованд бо сурудҳо ва шодии абадӣ идома медоданд, зеро онҳо ба сӯи шаҳре мерафтанд, ки асосҳо дорад, дар ҳамроҳии Худованд дар ҷалол ва Рӯҳи Муқаддас дар рӯи замин.
Бидуни Масеҳ ва Рӯҳи Муқаддас онҳо ҳеҷ чиз надоштанд, зеро замин дар паси онҳо баста буд, аммо бо Масеҳ ва Рӯҳ онҳо ҳама чизро доштанд, зеро осмон дар пеши онҳо кушода буд. Тааҷҷубовар нест, ки онҳо аз истироҳат ва сохтмон, тасалло ва афзоиш лаззат мебурданд.
Чӣ қадар, вой, масеҳият аз ин тасвири содда ва зебо дур шудааст. Аммо Масеҳ дар ҷалол дирӯз, имрӯз ва то абад ҳамон мемонад, ва Рӯҳи Муқаддас бо мо то абад мемонад. Дар шахсиятҳои илоҳӣ ҳеҷ тағйироте нест.
