Дар ҳоле ки дар Матто тамоми ташаббус аз Худованд бидуни ҳеҷ гуна фаъолияти одамон меояд, мо дар Инҷили Марқӯс мебинем, ки Худованд ҳамроҳ бо Андриёс, Яъқуб ва Юҳанно ба хонаи Шимъӯн даромаданд. Ва ҳоло шогирдон бо масъалаи хушдомани бемор ба Худованд наздик мешаванд. Аз гузориши Марқӯс мо метавонем баъзе маълумоти муфидро ҷамъоварӣ кунем:
Аввалан, онҳо «дар бораи ӯ ба Исо сухан гуфтанд». Мо дар бораи чизе, ки онҳо хоҳиш карданд, намехонем — мо онро дар Луқо меёбем — аммо онҳо танҳо ҳолатро дар назди Худованд гузоштанд. Ин ба он чизе, ки хоҳарон дар Байт-Ҳинӣ карданд, монанд аст: «Худованд, инак, он ки Ту дӯст медорӣ, бемор аст» (Юҳ. 11:3). Мо эҳтимол ҳама ҳолатҳоеро медонем, ки дар онҳо намедонистем, ки барои чӣ дуо кунем. Аммо як чизе, ки мо ҳамеша карда метавонем, ин аст, ки ба Ӯ дар бораи он нақл кунем.
Дуюм, ба мо гуфта шудааст, ки «онҳо фавран дар бораи ӯ ба Исо сухан гуфтанд». Калимаи хурде, ки «фавран» тарҷума шудааст, барои Марқӯс дар Инҷили ӯ хос аст. Он умуман фаъолияти Хизматгори комилро, ки Марқӯс ба он тамаркуз мекунад, тасвир мекунад. Аммо дар порчаи мо, он дар дигар робитаҳо низ истифода мешавад. Дар ин ҷо қайд карда мешавад, ки онҳо вазъиятро ба Худованд ҳамин ки тавонистанд, гуфтанд: вақте ки Ӯ ба хона даромад. Чӣ қадар вақт мо кӯшиш мекунем, ки мушкилоти худро худамон ҳал кунем, то ба «роҳи баста» мерасем. Он гоҳ мо ба Ӯ фарёд мезанем, вақте ки мо дар «охири ақли худ» ҳастем (Заб. 107:27). Чӣ қадар беҳтар аст, ки фавран ба Ӯ муроҷиат кунем!
Сеюм, мо мехонем, ки «ва ӯ ба онҳо хидмат кард». Дар Инҷили Матто ӯ ба Ӯ, яъне Худованд Исо, хидмат кард. Дар ин ҷо гуфта мешавад, ки ӯ ба онҳо хидмат кард, ки шогирдонро низ дар бар мегирад. Хидмат ба Худованд дар аксари ҳолатҳо, агар на ҳама, хидмат ба одамонро дорад. «Пас, вақте ки мо имконият дорем, биёед ба ҳама одамон некӣ кунем, ва махсусан ба онҳое, ки аз хонаводаи имон ҳастанд» (Ғал. 6:10). Омин!
