Дар ривояти Луқо мо баъзе чизҳоеро меёбем, ки аллакай аз Матто ва Марқӯс медонем. Аммо «Доктор Луқо» дар мавриди «ташхис ва табобати» беморӣ дақиқтар аст. Ин Луқо аст, ки ба мо мегӯяд, ки хушдоман «табларзаи баланд» дошт. Дар он замонҳо бидуни антибиотикҳо ва дигар кӯмаки тиббӣ, ин як ҳолати хатарнок барои ҳаёт буд. Дар чунин ҳолат шогирдон «аз Ӯ хоҳиш карданд, ки ба ӯ кӯмак кунад». Онҳо бо нуқтаи дақиқе барои хоҳиш кардан дуо карданд. Мо озодии хоҳиш кардани кӯмаки мушаххасро аз Худованд дорем.
Дар шифо додани хушдомани Петрус, мо дар бораи танҳо аз даст гирифтан ё сухане гуфтан намехонем, балки Луқо амалҳои Худовандро хеле равшан тасвир мекунад: «Ва бар ӯ истода, табларзаро сарзаниш кард, ва он ӯро тарк кард» (Луқо 4:39). Ин ба дигар ҳолатҳое, ки Худованд девҳоро сарзаниш карда, аз онҳо хоҳиш мекард, ки тарк кунанд, хеле монанд аст. Пас, мо метавонем хулоса барорем, ки ин бемории хушдомани Петрус кӯшиши Шайтон барои монеъ шудан ба кори Худованд буд. Барои пешгирӣ кардани хизматгор аз хидмат ба Худованд, Шайтон ду вариант дорад: ӯ метавонад ба хизматгор шахсан ҳамла кунад, ё метавонад ба оилаи ӯ ҳамла кунад. Дар ҳолати Петрус, Шайтон ҳардуро кӯшиш кард. Ӯ баъдтар ба ӯ шахсан, дар додгоҳи саркоҳин, ҳамла хоҳад кард, ва дар ин ҷо ӯ ба оилаи ӯ ҳамла кард. Худованд Петрусро даъват карда буд, ки пайравӣ кунад, ва ҳоло хушдомани ӯ сахт бемор буд. Ӯ чӣ кор кунад? Аммо Шайтон боз касест, ки бохт.
Ҳамин чиз дуруст аст, вақте ки Шайтон ба Петрус шахсан ҳамла кард. Бале, Петрус Худованди худро инкор кард. Аммо, чунон ки гуфта шудааст, шикастани Петрус сохтани Петрус буд. К. Ҳ. Маккинтош навиштааст: «Ӯ дар ҳузури ҳазорон яҳудиёни ҷамъшуда истода, далерона онҳоро айбдор мекунад, ки ‘Муқаддас ва Одилро инкор кардаанд’ — ҳамон коре, ки худи ӯ дар шароити хеле вазнинтар карда буд. Чӣ тавр Петрус ин корро карда метавонист? … Ҷавоб ба таври муборак содда аст … ин самараи барқарорсозии илоҳӣ буд».
