Дар Инҷилҳо мо ҳодисаҳои гуногунро дар ҳаёти Худованд Исо меёбем. Баъзеи онҳо ба таври муфассал тасвир шудаанд, дигарон танҳо дар як ё ду оят, ба монанди шифо додани хушдомани Петрус. Аммо ин гузориши кӯтоҳ аз ҷониби ҳар се Инҷили синоптикӣ оварда шудааст. Ва омӯхтани фарқиятҳо маълумоти бойеро, ки ин чанд оят дар бар мегиранд, ошкор хоҳад кард.
Агар мо танҳо ҳисоботи Матторо дошта бошем, намедонистем, ки шогирдони дигар низ дар ин кор иштирок доштанд ва онҳо аз Худованд кӯмак хостанд. Дар Матто ташаббус комилан аз Худованд аст: Ӯ меояд, Ӯ вазъиятро мебинад ва Ӯ кӯмак мекунад. Албатта, мо метавонем ва бояд аз Худованд дар ҳолати ниёзи худ кӯмак пурсем. Аммо донистани он, ки Ӯ вазъияти моро пеш аз он ки мо аз Ӯ пурсем, медонад ва мебинад ва омода ва қодир ба кӯмак аст, тасаллии бузург аст.
«Ва Ӯ дасти ӯро ламс кард». Ин барои шифо додан зарур набуд. Худованд одамонро танҳо бо як калима, ҳатто аз дур, шифо дода буд. Аммо ламс кардани шахс ҳамдардии Худовандро нишон медод. Матто чанд ҳолати дигарро низ қайд мекунад: як махавӣ (8:3); ду нобино (9:29); боз ду нобино (20:34).
«Ва табларза ӯро тарк кард; ва ӯ бархост ва ба Ӯ хидмат кард». Пас аз он ки Худованд ӯро шифо дод, аввалин коре, ки ӯ кард, ин буд, ки бархост ва ба Ӯ хидмат кард. Ин барои ӯ табиӣ буд, ки ба Наҷотдиҳандаи худ, ки ӯро шифо дода буд ва ба ӯ қуввати нав барои хидмат дода буд, хидмат кунад. Дар бисёр динҳо шумо бояд коре кунед, то шояд аз худоён файз гиред. Аммо дар масеҳият, хидмат аксуламали табиии шукргузорӣ ба Касест, ки моро наҷот додааст ва ба мо ҳама баракатҳои рӯҳониро дар Масеҳ додааст!
