4 Ва ҳамин ки ин суханонро шунидам, нишаста, гирья кардам ва чандин рӯз мотам гирифтам, ва рӯза дошта, ба ҳузури Худои осмон дуо хондам,
5 Ва гуфтам: «Лутфан, эй Худованд, Худои осмон, Худои азим ва саҳмгин, ки аҳд ва марҳаматро бар онҳое ки Туро дӯст медоранд ва аҳкоми Туро ба ҷо меоваранд, нигоҳ медорӣ!
6 Хоҳишмандам, ки гӯшҳои Ту бодиққат ва чашмони Ту воз бошад, то дуои бандаи худро, ки ман ба ҳузури Ту дар ин вақт, рӯзона ва шабона, дар бораи бандагонат банӣ‐Исроил мегӯям, бишнавӣ, ва ман гуноҳҳои банӣ‐Исроилро, ки пеши Ту ба амал овардаем, эътироф менамоям: ҳам ман ва ҳам хонадони падари ман гуноҳ кардаем.
7 Мо пеши Ту гуноҳкор шудаем, ва аҳкому фароизу дастурҳоеро, ки ба бандаи Худ Мусо фармудаӣ, риоят накардаем.
8 Аммо каломеро, ки ба бандаи Худ Мусо амр фармудаӣ, ба ёд овар, ки гуфтаӣ: „Агар шумо хиёнат намоед, Ман шуморо дар миёни қавмҳо пароканда хоҳам кард;
9 Ва ҳар гоҳ ба сӯи ман руҷӯъ намоед, ва аҳкоми Маро риоят кунед ва онҳоро ба ҷо оваред, ҳатто агар парокандагони шумо дар ақсои осмон бошанд ҳам, онҳоро аз он ҷо ҷамъ хоҳам кард ва ба маконе ки онро баргузидаам, то исми Худро дар он ҷо сокин гардонам, хоҳам овард“.
10 Ва онҳо, охир, бандагони Ту ва қавми Ту ҳастанд, ки онҳоро бо қуввати азими Худ ва бо дасти қавии Худ раҳонидаӣ!
11 Лутфан, эй Худованд! Хоҳишмандам, ки гӯши Ту ба дуои бандаат ва ба дуои бандагонат, ки муштоқони ҷалоли исми Ту ҳастанд, бодиққат бошад; ва хоҳишмандам, ки бандаи Худро имрӯз комьёб созӣ, ва ӯро ба ҳузури ин шахс сазовори марҳамат гардонӣ». — Ва ман соқии подшоҳ будам.
1 Ва дар моҳи нисон, дар соли бистуми подшоҳ Артаҳшасто, воқеъ шуд, ки пеши ӯ шароб буд, ва ман шаробро гирифта, ба подшоҳ додам, ва пеш аз ин дар ҳузури ӯ ғамгин набудам.
4 Ва подшоҳ ба ман гуфт: «Пас ту чӣ металабӣ?» Ва ман ба Худои осмон дуо хондам,
Наҳемьё 1:4–11 · Наҳемьё 2:1 · Наҳемьё 2:4 · KM92
Наҳемё ба корҳо шитоб намекунад, балки ба Худованд интизор мешавад. Ӯ ҳоло чор моҳ интизор шудааст. Интизорӣ чизест, ки аксари мо онро хуб иҷро намекунем — интизорӣ, ҳайрон шудан, ки кай чизҳо тағйир меёбанд, кай дар кушода мешавад, ё кай шароити ман тағйир меёбад. Мо аксар вақт фикр мекунем, ки интизорӣ пассив аст, ки интизорӣ бекор нишастан аст. Аммо аз боби 1:4–11 ва дар ин ҷо дар боби 2:4 мо мешунавем, ки Наҳемё ҳангоми интизорӣ чӣ кор мекард: ӯ пассив набуд, ӯ дуо мекард! Наҳемё марди дуо буд. Дувоздаҳ маротиба дар ин китоб мо дар бораи дуо кардани ӯ мехонем!
Наҳемё дар назди тахти шоҳ Артаксеркс хидмат мекард, аммо нигарониҳои худро ба назди тахти Худо мебурд! Ӯ қаблан дар ҳузури шоҳ ҳеҷ гоҳ ғамгин набуд. Аммо шоҳ метавонист бифаҳмад, ки чизе Наҳемёро вазнин мекард. Наҳемё сахт метарсид, зеро дар ҳузури шоҳ ғайр аз хушбахтӣ будан мумкин набуд. Ӯ дар он ҷо бо дили шикаста дар назди тахти шоҳ истода буд. Ӯ чӣ кор хоҳад кард? Наҳемё нигаронии худро бори дигар ба тахти баландтар мебарад! Ӯ ба ҳуҷраи тахти Худои Қодир дохил мешавад ва ғамхории худро ба Худои осмон мепартояд!
Чӣ дарсҳое, ки мо аз ин марди дуо омӯхта метавонем! Шоҳ дар чеҳраи Наҳемё ғамро дид, аммо Худои осмон метавонад ғамро дар дили ҳар яки мо бубинад! Вақте ки ба шоҳ наздик мешуданд, одамон бо тарс ва ларза дохил мешуданд. Аммо мо имрӯз метавонем ба тахти файз далерона наздик шавем, то раҳмат ба даст орем ва файзро барои кӯмак дар вақти ниёз пайдо кунем (Ибр. 4:14–16). Дуо варианти охирин нест; он ягона вариант аст ва ҳамеша беҳтарин вариант аст! Мо бояд мисли Наҳемё бошем ва онро варианти аввалини худ гардонем!
