Ҳаввориён Петрус ва Павлус вақте ки ба шунавандагони худ бахшиши гуноҳҳоро бечунучаро мавъиза мекарданд, чӣ маъно доштанд? Оё онҳо воқеан мехостанд ба шунавандагони худ ин ақидаро расонанд, ки ҳеҷ кас наметавонад мутмаин бошад, ки ӯ ин бахшиши гуноҳҳоро дорад? Вақте ки Павлус дар куништи Антиохия ба шунавандагони худ гуфт: «Мо ба шумо хушхабарро эълон мекунем», оё ӯ ин ақидаро дошт, ки ҳеҷ кас наметавонад мутмаин бошад, ки гуноҳҳояш бахшида шудаанд? Чӣ тавр Инҷилро «хушхабар» номидан мумкин аст, агар ягона таъсири он ин бошад, ки ҷонро дар шубҳа ва изтироб гузорад? Агар воқеан дуруст бошад, ки ҳеҷ кас наметавонад аз итминони бахшиш лаззат барад, пас тамоми услуби мавъизаи ҳавворӣ бояд баръакс карда шавад. Мо метавонистем интизор шавем, ки Павлус ба шунавандагони худ мегӯяд: «Пас, ба шумо, эй мардон ва бародарон, маълум бод, ки ҳеҷ кас ҳеҷ гоҳ дар ин зиндагӣ наметавонад бидонад, ки гуноҳҳояш бахшида шудаанд ё не». Оё дар тамоми доираи мавъиза ва таълими ҳавворӣ чизе монанди ин вуҷуд дорад? Оё ҳаввориён дар ҳама ҷо, ба таври комил ва равшан, бахшиши гуноҳҳоро ҳамчун натиҷаи зарурии имон ба Наҷотдиҳандаи маслубшуда ва эҳёшуда пешниҳод намекунанд? Оё ҳатто як ишораи дурдаст ба он чизе, ки аз ҷониби баъзе муаллимон ин қадар таъкид мешавад, вуҷуд дорад, яъне ин ки имон ба бахшиши комили ҳамаи гуноҳҳои мо як гумони хатарнок аст? Оё ҳеҷ имконияте барои лаззат бурдан аз итминони бароҳати амнияти абадии мо дар Масеҳ дар ин ҷаҳон вуҷуд надорад? Оё мо наметавонем ба каломи Худо такя кунем, ё ҷонҳои худро ба қурбонии Масеҳ супорем?
Оё мумкин аст, ки ягона таъсири хушхабари Худо ин аст, ки ҷонро дар ҳайратҳои беумед гузорад? Масеҳ гуноҳро бартараф кардааст; аммо ман наметавонам онро бидонам! Худо сухан гуфтааст; аммо ман наметавонам мутмаин бошам! Вой! Вой! Агар ин Инҷил бошад, пас видоъ бо сулҳ ва шодӣ дар имон.
