Теологияи дурӯғин ба ман мегӯяд, ки ман ҳеҷ гоҳ аз бахшиши гуноҳҳо мутмаин буда наметавонам; Каломи Худо ба ман мегӯяд, ки метавонам. Ба кадоме бовар кунам? Якум маро бо шубҳаҳо ва тарсҳои тира пур мекунад; дуюм итминони илоҳиро мебахшад. Яке маро ба кӯшишҳои худам мепартояд; дигар ба кори анҷомёфта. Ба кадоме гӯш диҳам? Оё дар тамоми китоби Худо барои ақидае, ки ҳеҷ кас аз наҷоти абадии худ мутмаин буда наметавонад, ҳатто як сояи асос вуҷуд дорад? Ман бетарсона изҳор мекунам, ки не. То ин дараҷа Каломи Худо ба мо, ба таври равшан, имтиёзи имондорро барои лаззат бурдан аз итминони комилан равшан дар бораи бахшиш ва қабули худ дар Масеҳ пешниҳод мекунад.
Ва, бигзор пурсам, оё ин ба каломи содиқи Худо ва кори анҷомёфтаи Масеҳ вобаста нест, ки ҷоне, ки ба он эътимод дорад, бояд аз итминони комил лаззат барад? Он чизе ки ман мехоҳам, ин аст, ки хонандаи ман аз омӯзиши ин мақола бо боварии комил ва устувор бархезад, ки барои ӯ имконпазир аст, ки итминони ҳозираро дошта бошад, ки ӯ ба андозае бехатар аст, ки Масеҳ метавонад ӯро бехатар гардонад. Оё кори Масеҳ анҷом ёфтааст? Оё каломи Худо ҳақиқӣ аст? Бале, дар ҳақиқат.
Пас, агар ман танҳо ба он эътимод кунам, ман бахшида, сафед ва қабул шудаам. Ҳамаи гуноҳҳои ман бар Исо гузошта шуданд, вақте ки Ӯ ба дарахти лаънатӣ мехкӯб шуд. Яҳува ҳамаи онҳоро бар Ӯ ҷамъ овард. Ӯ онҳоро бардошт ва бартараф кард; ва ҳоло Ӯ дар осмон бе онҳост. Ин барои ман кофӣ аст. Агар Касе, ки бо тамоми гуноҳи ман айбдор карда шуда буд, ҳоло дар дасти рости Ҳашамат дар осмон бошад, пас, равшан аст, ки ҳеҷ чиз бар зидди ман нест. Ҳама чизе, ки адолати илоҳӣ бар зидди ман дошт, бар Гуноҳбардор гузошта шуд, ва Ӯ хашми Худои гуноҳбадбинро таҳаммул кард, то ки ман дар Наҷотдиҳандаи эҳёшуда ва ҷалолдор озодона ва абадӣ бахшида ва қабул шавам.
