Дар ин боб Худованд ба Ирмиё дастур медиҳад, ки камарбанд, ки камарбанди матоъӣ буд, ки дар атрофи либос печонида мешуд, бипӯшад ва сипас онро кашида, дар назди Фурот гузорад. Пас аз чанде Ирмиё камарбандро мегирад ва он вайроншуда ва бефоида аст. Худованд инро ҳамчун мисоли он чизе, ки ба халқи Ӯ Исроил рӯй дода буд, истифода мебарад. Ӯ халқи худро водор карда буд, ки ба Ӯ пайванданд, чунон ки камарбанд ба камари мард мепайвандад. Ӯ аз замоне ки онҳоро аз Миср берун овард, то он рӯз аз онҳо содиқона ғамхорӣ карда буд. Хоҳиши Ӯ ин буд, ки онҳо халқе барои ситоиш ва ҷалоли Ӯ бошанд.
Мутаассифона, Худованд бояд дар бораи онҳо изҳор кунад, ки «онҳо гӯш намекарданд» овози Ӯро, ва ба ҷои ин «аз паи хаёлоти дили худ» ва ҳатто «аз паи худоёни дигар барои хидмат ва ибодати онҳо» мерафтанд (Ирм. 13:10). Дар натиҷа онҳо мисли камарбанди вайроншуда шуда буданд, ки барои мақсади пешбинишудаи худ номуносиб ва бефоида аст.
Дар Аъмол 11:23, Барнаббо имондорони навро дар Антиохия ташвиқ кард, ки бо қасди дил «ба Худованд пайванданд» (kjv). Ҳанӯз хоҳиши Худованд ин аст, ки халқи Ӯ, ҳоло Калисо, ба Ӯ пайвандад, то имрӯз мо барои ситоиш ва ҷалоли Ӯ бошем. Ба Ӯ пайвастан чӣ маъно дорад? Ин маънои гӯш кардан ва итоат кардан ба овози Ӯ тавассути каломи Ӯро дорад; дар Рӯҳ роҳ рафтан (Ғал. 5:16), бо Масеҳ машғул будан, ва на аз паи хаёлоти дили худ; ва худро аз бутҳо нигоҳ доштан — ҳар чизе, ки Масеҳро дар дилҳои мо аз ҷояш дур мекунад (1 Юҳ. 5:21). Масеҳият ба таври васеъ намунаи Исроилро пайравӣ кардааст ва мисли «камарбанди вайроншуда» шудааст. Бигзор Худованд файз диҳад, ки бо қасди дил мо ба Ӯ пайванданд ва барои ситоиш ва ҷалоли Ӯ бошем, то Ӯ биёяд.
