Худои бузурги Офаридгори мо Худои ҳамадон ва тавоно, Нигоҳдорандаи коиноти бузурги мост. Ӯ ҳама чизро дар дасти худ дорад ва ҳеҷ хато намекунад, ҳатто вақте ки Ӯ ба мор иҷозат дод, ки Ҳавворо фиреб диҳад. Одам ва Ҳавво масъул буданд, ки ба Каломи Худо итоат кунанд. Ба ҷои ин, онҳо ба мор афзалият доданд. Бо саволи нозуки худ дар бораи он чизе, ки Худо воқеан гуфта буд, шубҳа ба ақли Ҳавво ворид шуд, зеро вай ба ҷои он ки ба шавҳараш, сарвари қонунии офариниш, иҷозат диҳад, ки бо он сарукор кунад, дар худ мулоҳиза карданро оғоз кард.
Ҳавво ба чизҳо аз нуқтаи назари мор нигоҳ карданро оғоз кард, фикр мекард, ки шояд дар фармони Худо дар бораи нахӯрдан аз он дарахти муайян чизе намерасад. Оё Худо онҳоро воқеан дӯст медошт, вақте ки Ӯ он фармонро дод? На танҳо ин, Ҳавво ба каломи Худо чизе илова кард, ҳамон тавре ки аз он чизе хориҷ кард. Ин таъсири каломи Худоро коҳиш дод ва ӯро барои баҳс бо Худо омода кард. Вай бо мор (Шайтон) баҳс карданро оғоз кард, ки ин барои ӯ кӯшиши беҳуда буд, зеро мор хеле зирак аст. Агар мо бо Шайтон баҳс карданро оғоз кунем, мо мағлуб хоҳем шуд, кафолат дода мешавад. Амнияти мо риояи Каломи Худост: итоат кардан ва нигоҳ доштани он. «Бовар кун ва итоат кун, зеро роҳи дигаре нест».
Чӣ фалокат! Ҳавво ба мор гӯш дода, шавҳарашро эҳтиром накард. Бадтар аз ин, Одам фармони Худоро вайрон кард, дар ҳоле ки мор Ҳавворо фиреб дод, то вай «асбоби» ӯ барои таъсир расонидан ба шавҳараш гардад. Одам фармони Худоро дониста, бо ирода, қасдан вайрон кард. Аммо ин фалокат дарро ба ҳалли Худо кушод, зеро он Худованд Исоро муаррифӣ кард, ки Инсон шуд, қодир ва омода буд, ки бимирад, то ҷои моро бигирад. Ӯ ҳаёти комили итоаткориро пеш бурд ва метавонист ба осмон баргардад. Ба ҷои ин, Ӯ ба салиби Ҷолҷота рафт ва мурд, ҷои моро гирифт. Ҳамчун Қурбонии комил Ӯ Худоро дар он шаш соати азоб эҳтиром кард. Ӯ гуноҳи инсонро барои баракати абадии онҳое, ки имон доранд, кафорат кард.
