Боре, ҳангоми моҳидорӣ бо падарам дар кӯли хурде, тӯфони шадиде ногаҳон ба амал омад ва бод ва мавҷҳо таҳдид мекарданд, ки қаиқи моро ғарқ кунанд. Бо шитоби зиёд, мо ба сӯи халиҷи хурди ором дар соҳил рафтем, ки дар он ҷо то гузаштани тӯфон паноҳгоҳ ёфтем ва дар он ҷо мо бехатар будем. Вақте ки ман ба ин вақт бармегардам, ба ёдам меояд, ки ҳаёти мо дар ин ҷаҳони афтода ба сафари ман ба ин кӯл хеле монанд аст. Дар рӯзҳои мо дар ин саҳна одатан омехтаи тӯфон ва офтоб мавҷуд аст; аммо, дар вақтҳои хеле тӯфонӣ, ба мо бандари амн лозим аст, то моро то гузаштани тӯфон паноҳ диҳад. Забур 57 дар бораи чунин паноҳгоҳ аз тӯфонҳои ҳаёт сухан меронад, ва ин паноҳгоҳ ҳам рӯз ва ҳам шаб дар ихтиёри мост. Мо дар ояти 1 мехонем: «Ба ман раҳм кун, эй Худо, ба ман раҳм кун! Зеро ҷони ман ба Ту таваккал мекунад; ва дар сояи болҳои Ту паноҳгоҳи худро хоҳам сохт, то ин балоҳо гузаранд».
Ман мефаҳмам, ки ин забур замонеро дар ҳаёти Довуд тасвир мекунад, ки ӯ маҷбур шуд дар ғоре паноҳгоҳ пайдо кунад, дар ҳоле ки шоҳ Шоул кӯшиш мекард ӯро мисли сайд шикор кунад. Аммо Довуд ба Худои осмон, ки аз ӯ ғамхорӣ мекард, таваккал кард. Метафораи зебои мокиёни модарро, ки чӯҷаҳои худро дар зери болҳои худ паноҳ медиҳад, қайд кунед: «дар сояи болҳои Ту паноҳгоҳи худро хоҳам сохт».
Забурнавис инчунин илова мекунад: «Ӯ аз осмон мефиристад ва маро наҷот медиҳад; Ӯ касеро, ки маро фурӯ мебарад, сарзаниш мекунад» (ояти 3). Танҳо фикр кунед, бо назардошти таҳдиди шадид ва марговаре, ки душманон моро фурӯ мебаранд, имондорон метавонанд бо итминон интизор шаванд, ки Худои осмон бо дасти пурқудрати худ кӯмак мефиристад ва онҳоеро, ки ба мо зарар мерасонанд, комилан ноумед хоҳад кард. Ҳар чӣ шавад, мо метавонем дуои ситоиши Довудро дар ояти 5 пешниҳод кунем: «Эй Худо, бар осмонҳо баланд шав; ҷалоли Ту бар тамоми замин бод».
