Охон як шахсияти фоҷиавӣ аст, ки на танҳо худро, балки тамоми оилаашро ба доварии сахт бурд. Ӯ намунаи гунаҳкори фиребанда аст. Охон гуноҳи худро озодона эътироф кард, аммо ин танҳо аз он сабаб буд, ки ӯ дастгир шуд. Эътироф ва қабули гуноҳи мо аз он сабаб, ки мо дастгир шудем, аз он сабаб, ки онҳо ба таври дигар ба дигарон ошкор шудаанд, эътирофи ҳақиқии шикастагӣ барои гуноҳ нест.
Исроил аз сабаби «чизи лаънатӣ», ки дар зери хаймаи Охон пинҳон буд, дар назди душманонаш «истода натавонист» (Еҳушаъ 7:11, 21). Охон ғанимати худро пинҳон кард ва гуноҳи худро пинҳон кард, аммо новобаста аз он ки мо то чӣ андоза фиребанда ҳастем, Худо мегӯяд: «Мутмаин бошед, ки гуноҳи шумо шуморо пайдо хоҳад кард» (Ададҳо 32:23). Сабаби набудани қудрати Исроил ба Еҳушаъ ошкор шуд, аммо гунаҳкор ки буд? Он тадриҷан маҳдуд шуд ва ошкор гардид: аввал қабила, сипас қабила, сипас хонавода, сипас мард (Еҳушаъ 7:16–18). Вақте ки қабилаи Охон ҷудо карда шуд, барои Охон имконият буд, ки пеш ояд, аммо ӯ ин корро накард, то он даме ки дигар пинҳон шуда натавонист — оҳ, чӣ қадар фиребанда! Чунон ки Сэр Уолтер Скотт гуфтааст: «Оҳ, чӣ шабакаи печидае мебофем, вақте ки бори аввал ба фиреб машғул мешавем!»
Охон маънои «мушкилоткунанда»-ро дорад, ва дар ҳақиқат онҳое, ки дар миёни халқи Худо гуноҳ мекунанд, на танҳо ба худ, балки ба оилаҳо ва ҷамъомадҳои худ низ мушкилот меоранд (ояти 25). Охон ва оилааш дар водии Охӯр, ё «Водии Мушкилот» сангсор карда шуданд. Доктор Ҷон Гилл, як тафсиргари кӯҳнаи Библия аз асри 18, бовар дошт, ки Охон як марди наҷотёфта буд, мисли марде дар 1 Қӯринтиён 5, ки ҷисмаш нобуд мешуд, то «рӯҳ наҷот ёбад» (1 Қӯр. 5:5). Ин метавонад дуруст бошад, аммо мо роҳи донистани онро надорем. Бо мард дар Қӯринт, тавбаи ҳақиқӣ вуҷуд дошт. Беҳтар аст, ки худро бо эътирофи самимӣ хоксор кунем, на ин ки ба худ ва онҳое, ки дӯст медорем, мушкилот орем.
