Дар ин ҷо мо робитаи байни Худо ва оиларо мебинем. Вақте ки касе аз Худо таваллуд мешавад, ӯ бародари ман аст. Агар савол дода шавад: «Бародари ман кист? Чӣ тавр ман бародари худро бишносам?» Ҳар касе, ки аз Худо таваллуд шудааст, бародари ман аст. Шояд ман баъзан аз ӯ ғамгин шавам, аммо ӯ ба ҳар ҳол бародари ман аст, зеро ман бо ӯ бо ҳамон табиати илоҳӣ робита дорам. Дар замони ҳозира инро дар хотир доштан хеле муҳим аст, зеро дар он ҷое ки Рӯҳи Муқаддас воқеан амал мекунад, тамоюли доимӣ ба пайравӣ аз роҳҳои гуногун вуҷуд хоҳад дошт. Агар мо ҳама ба Рӯҳи Худо итоат мекардем, ҳамаи мо як роҳро мерафтем. Чизи дигаре низ бояд мушоҳида шавад: мо дар оғози масеҳият нестем, балки дар охири торик ҳастем ва гӯё аз роҳҳои гуногун фирор мекунем. Худи амали Рӯҳ ин буд, ки агар мо итоат мекардем, ягонагии комилро ба вуҷуд меовард, аммо мо чунин нестем.
Воситаи ин ин аст, ки дил дар муоширати наздик бо Масеҳ бошад; ва ба андозае, ки ин ҳолат вуҷуд дорад, муҳаббат ба ҳамаи муқаддасон вуҷуд хоҳад дошт. Ба ҳамон андозае, ки Масеҳ қадр карда мешавад, муқаддас низ қадр карда мешавад. Ба андозае, ки фикрҳои Масеҳ дар бораи муқаддасони Ӯ ба ман маълум аст, ҳамаи муқаддасон дар фикрҳои ман хоҳанд буд. Агар як муқаддас аз назар дур монад, ман муҳаббати Масеҳро дуруст намедонам; чунон ки дар Эфсӯсиён 3:17–19 гуфта шудааст: «то ки шумо, ки дар муҳаббат реша давонда ва асос ёфтаед, тавонед бо ҳамаи муқаддасон паҳнӣ ва дарозӣ ва умқ ва баландии муҳаббати Масеҳро дарк кунед». Ман танҳо дар сурате метавонам ба ин ба андозае дохил шавам, ки ҳамаи муқаддасонро дар бар гирам. Агар ман якеро аз назар дур кунам, як қисми дили Масеҳро аз назар дур мекунам.
