Бисту ду бахши Забур 119 ба ҳам мепайванданд, зеро забурнавис қадрдонии худро аз Каломи Худо баён мекунад. Дар айни замон, ҳар як бахш ҳикояи кӯтоҳи худро нақл мекунад, ки таҷрибаҳои гуногуни имондорро, ки ҳам имон ва ҳам душвориро медонад, ҷамъбаст мекунад. Ин порча (оятҳои 81–88) тасвир мекунад, ки тоб овардан ба мушкилоти доимӣ чӣ гуна аст.
Мо медонем, ки дуд вақте ки мо дар назди оташ меистем, чӣ кор мекунад. Он моро ба хашм меорад ва ташвиш медиҳад. Ҳатто бештар аз ин, мо медонем, ки дуд бо як порча гӯшт чӣ кор мекунад, онро бо мурури замон хушк ва чиндор мекунад. Вақте ки ин кор қасдан анҷом дода мешавад, ин раванд аз вайрон шудани ғизо пешгирӣ мекунад; аммо тасвири «машк дар дуд» заминаи дигар дорад. Шишаҳои он замон, албатта, аз шиша набуданд, балки аз пӯсти буз ё дигар пӯсти ҳайвонот, ки бо ҳам дӯхта ва аз дарун бо қатрон мӯҳр карда шуда буданд. Бо эҳтиёт, як машк метавонист даҳсолаҳо давом кунад. Аммо машк дар дуд дар хатари вайрон шудан буд. Он хушк ва шикаста мешуд, аз сифатҳои чандири худ маҳрум мешуд. Дере нагузашта он дигар наметавонист он чизеро, ки барои он тарҳрезӣ шуда буд, иҷро кунад.
Ин бояд ҳисси хастагии забурнависро чӣ қадар дақиқ тасвир карда бошад! Пештар ӯ зиндадилӣ ва нерӯи рӯҳониро медонист: «Ман роҳи фармонҳои Туро хоҳам давид», — эълон кард ӯ (ояти 32). Аммо ҳоло, ки ба дуди саркӯбкунандаи ин ҷаҳон дучор шудааст, ҷони ӯ ба беҳушӣ сар карда буд (ояти 81).
Аммо, таърих ба мо мегӯяд, ки машки хушкшударо аксар вақт бо молидани саховатмандонаи равған ба беруни хушкшудаи он ба истифода баргардонидан мумкин буд. Ҳамон тавре ки Рӯҳи Худо ҳама чизеро, ки Худо дар Каломи худ ваъда додааст, ба ёди мо меорад, мо низ метавонем навсозӣ шавем. Ҳатто агар мо то ҳол интизори наҷот аз мушкилот бошем, мо метавонем бо забурнавис ҳамроҳ шавем, то хислати беайби Худоро тасдиқ кунем: «Маро мувофиқи меҳрубонии худ зинда кун, то ки шаҳодати даҳони Туро нигоҳ дорам» (ояти 88).
