Боре ҳар яки мо ҷисми худро ҳамчун воситае нигоҳ медоштем, ки дар он иродаи худи ӯ ифода меёфт. Боре ҳар яки мо дар асл гуфтем: «Ман капитани ҷисми худ ҳастам ва он ба лаззатҳои ман хидмат хоҳад кард». Оё мо ҳоло онро ба Дигаре супурдаем, то ки он ба иродаи Ӯ хидмат кунад ва барои хидмат ва ҷалоли Ӯ истифода шавад? Мо то ин корро накунем, ба Ӯ хидмати воқеан оқилонае намекунем. Мо наметавонем дар Инҷил оқилона бошем, агар набинем, ки чунин равиш ягона посухи дуруст аст.
Мутобиқ набудан ба ин ҷаҳон, ё аср, моро нишон хоҳад дод, зеро мо ҳатман ба иродаи Худо мутобиқ хоҳем шуд. Аммо Худо роҳи худро барои ба амал овардани ин дорад. Баъзан мо масеҳиёни мутобиқшударо мебинем, ки мутаассифона ба ин аср мутобиқ шудаанд. Баъзан низ мо масеҳиёни ислоҳшударо мебинем, ки бо кӯшиши зиёди меҳнатӣ кӯшиш мекунанд, ки Масеҳро тақлид кунанд ва он чизеро, ки Ӯ мекард, иҷро кунанд. Он чизе ки дар ин ҷо ба мо пешниҳод шудааст, масеҳии табдилшуда аст, ки табдил аз ақл дар дохил ба ҷисм дар берун идома дорад.
Ояти мо дар бораи он чизе, ки Худо барои мо кардааст ё мекунад, сухан намегӯяд. Он дар бораи он чизе, ки мо бояд кунем, сухан мегӯяд. Масъулият бар дӯши мо гузошта шудааст. Мо набояд мувофиқи ин аср шакл гирем: мо бояд табдил ёбем. Ҳардуи ин чизҳо, манфӣ ва мусбат, бояд ҳар рӯз амалӣ шаванд. Навсозии ақли мо ва табдиле, ки аз он ба амал меояд, чизҳое нестанд, ки дар як лаҳза якбора ба анҷом мерасанд, балки чизест, ки бояд дар тӯли тамоми умр нигоҳ дошта ва афзоиш ёбад.
