Муаллим ва ҳама чизе, ки ӯ таълим медиҳад, танҳо воситаест барои расидан ба мақсад. Албатта, ӯ бояд бо кӯшиши ҷиддӣ кӯшиш кунад, ки шогирдонашро ба роҳи дуруст гузорад. Аммо агар ин шогирдон ба таври номуайян, ҳамеша дар итоати ӯ ва вобаста ба ӯ барои ҳама чиз боқӣ монанд, ӯ дар вазифаи худ комилан ноком шудааст. Баръакс, таълими ӯ бояд шогирдонро аз кӯмаки ӯ мустақил гардонад.
Ин вазифаи ҳақиқии қонун аст: он ба Масеҳ роҳнамоӣ мекунад. Қонун барои онҳое, ки ба он ростқавлона гӯш медиҳанд, муаллими пурқувват аст, зеро он таълим медиҳад, ки ниёзи мо ба Масеҳ то чӣ андоза бениҳоят фаврӣ аст. Он ҷонро ба эҳсоси амиқи харобие, ки гуноҳ ба вуҷуд овардааст ва ниёзи пайдарпай ба Касе, ки қодир аст аз гуноҳ пок кунад — Худованд Исои Масеҳ — мебарад. На ин ки қонун моро ба Масеҳ меорад, балки, чунон ки ин тарҷумаи дақиқ онро ифода мекунад, «Қонун мураббии мо то Масеҳ буд». Яъне, анҷоми қонун Масеҳ буд: қонун аз худ ба Масеҳ ишора мекард. Ӯст, ки ҳоло ошкор шудааст, ки объекти имон аст, ки сафед мекунад. «Зеро Масеҳ анҷоми қонун барои адолат барои ҳар касест, ки имон меорад» (Рум. 10:4).
Ҳоло, ки Масеҳ омадааст, имон омадааст. Имон энергияест, ки аз ҳама чиз ба ҷуз Худои дар Масеҳ маълум мустақил аст. Пас, чаро ба касе, ки омӯхтааст, ки бо имони инфиродӣ ба Худо роҳ рафтан чӣ маъно дорад, маҳдудиятҳои ҳуқуқӣ гузорем? Муаллим дигар лозим нест. «Масеҳ моро дар озодӣ озод кард; пас, устувор ист ва бори дигар ба юғи ғуломӣ гирифтор нашав» (Ғал. 5:1).
Муаллими хуб ва содиқро қадр мекунем,
Ва омӯхтани ҳикмати ӯ низ ҳикмати мост;
Аммо вақте ки вақти муносиби хатмкунӣ фаро расид,
Оё мо хидматҳои ӯро дар тӯли тамоми умри худ талаб хоҳем кард?
