Оё чизе аз ин аҷибтар буда метавонад? Онҳо бо Худованд дар бораи марги Ӯ сӯҳбат мекунанд. Чӣ мавзӯи таъсирбахше дар он кӯҳи ҷалол! Ин ду мард бо Исо дар бораи марги Ӯ сӯҳбат мекунанд, дар ҳоле ки онҳо дар айни замон Ӯро ҷалолдор мебинанд. Сирри аҷиб! Ӯ ба онҳо гуфт, чунон ки чанд рӯз пеш ба шогирдонаш гуфта буд, ки Ӯ бояд бимирад. Чаро бимирад? Зеро барои ту ва ман ба ҳузури Худо роҳе нест, магар тавассути марг. Барои ту ва ман ҳаёте нест, магар тавассути марг; на марги худи мо, балки марги Касе, ки марг бар Ӯ даъвое надошт, ва ки барои ҷалоли Худо, барои нест кардани қудрати Шайтон, ва барои наҷот ва фидияи инсон мемурд. Ва Мусо ва Илёс бо Ӯ дар бораи марги Ӯ сӯҳбат мекарданд. Ва оё ту медонӣ, ки ту ва ман дар осмон чӣ хоҳем кард? Мо ҳамеша ё бо Ӯ, ё дар бораи Ӯ, ва дар бораи марги Ӯ сӯҳбат хоҳем кард.
Суруди Ваҳй чист? «Ту сазовори гирифтани китоб ва кушодани мӯҳрҳои он ҳастӣ; зеро ки ту кушта шудӣ, ва моро бо хуни худ барои Худо харидӣ» (Ваҳй 5:9). Суруди абадии наҷотёфтагон! «Муҳаббати бузургтар аз ин касе надорад, ки ҷони худро барои дӯстони худ фидо кунад» (Юҳ. 15:13), аммо Масеҳ ҷони худро барои мо фидо кард, вақте ки мо дӯстони Ӯ набудем, балки ба Ӯ муқобил будем, вақте ки мо Ӯро дӯст намедоштем. Оё ту ростқавлона гуфта метавонӣ, ки Исоро дӯст доштӣ? Не! Пас, инро омӯз, Исо туро дӯст дошт, ва Ӯ барои ту ба марг рафт; ва аз ин рӯ марг асос ва заминаи наҷот аст. Бо марги Ӯ фидияи мо ба амал меояд. Бо марги Ӯ гуноҳ бартараф мешавад. Бо марги Ӯ қудрати Шайтон шикаста мешавад, ва бо он ту ва ман ба Худо оварда мешавем. Ин танҳо бо марги Ӯст, ҳеҷ чизи дигар ба ҷуз марги Ӯ.
