Павлус Тимотиюсро ташвиқ кард, ки аз «шаҳодати Худованди мо» шарм надорад (2 Тим. 1:8). Хулосаи аҷибе, ки дар ояти боло оварда шудааст, натиҷаи он чизест, ки Худо тавассути Масеҳ кардааст, «Ки моро наҷот дод ва бо даъвати муқаддас даъват кард» (ояти 9). Мақсади даъвати мо чист? Ин аст: «Чунон ки Ӯ, ки шуморо даъват кардааст, муқаддас аст, шумо низ дар тамоми рафтори худ муқаддас бошед» (1 Пет. 1:15). Аммо на танҳо ин, балки инчунин «барои ба даст овардани ҷалоли Худованди мо Исои Масеҳ» (2 Тас. 2:14). Ин наҷот на аз рӯи корҳои мост, балки аз рӯи ирода ва файзи Ӯ буд. Иродаи Ӯ, ё хоҳиши Ӯ, тарҳи қасдан Ӯст, ки чизҳои муайянро ба амал орад. Инҳо ба мо дар Масеҳ пеш аз оғози ҷаҳон дода шуда буданд. Худо Ӯро нигоҳдорандаи онҳо гардонд. Онҳо ҳоло «бо зуҳури Наҷотдиҳандаи мо Исои Масеҳ» (2 Тим. 1:10) ошкор шудаанд, ки бо марг ва эҳёи худ онҳоро ба таври комил нишон дод. Марги Ӯ асосест, ки бар он ирода ва файзи Худо дар наҷоти мо ба амал омад. Ғайр аз ин, Ӯ «маргро бекор кард ва ҳаёт ва бефаноиро бо хушхабар ба рӯшноӣ овард». Мероси аввалин инсон, Одам, гуноҳ ва марг аст. Инсон фонӣ аст, ва ин ҳолати ҳама аст. Гуноҳ ҳаёти инсонро кӯтоҳ кард (Рум. 5:12). Аммо, Масеҳ «ҳаёт», ҳаёти эҳёшударо ба рӯшноӣ овард ва азбаски инсон низ фанопазир ва ба фано дучор аст, «бефаноӣ»-ро низ овард. Ва ҳамин тавр, дар эҳё, «ин фанопазир бояд бефаноиро ба бар кунад, ва ин фонӣ бояд бефаноиро ба бар кунад» (1 Қӯр. 15:53).
Худо ҳам бефано ва ҳам ҷовид аст (1 Тим. 1:17; 6:16), ва мо, бо файзи Ӯ, дар робита ба ҷисмҳои фонӣ аз ин хислатҳо баҳра хоҳем бурд.
Чӣ наҷоти комиле дар Масеҳ аз они мост! Ин на танҳо наҷоти ҷонҳои мост; балки он дар эҳё ба ҷисмҳои мо низ паҳн хоҳад шуд. Номи Ӯ ситоиш бод!
