Чӣ қадар кам баъзе аз мо инро медонем, ва бо вуҷуди ин, агар дилҳои мо воқеан ба Масеҳ пайваст бошанд, бешубҳа, мо набояд аз роҳе, ки Ӯ дар пеши мо мегузорад, ақиб кашем ё худдорӣ кунем. Ин бешубҳа фоида меорад, дар он чизе ки доимӣ ва абадӣ аст, ҳатто агар дар ин ҷо талафотро дар назар дошта бошад. Ин наздикӣ ба Ӯро дорад, ки роҳро нишон додааст, дастгирии огоҳонаи дасти Ӯро дар душвориҳое, ки мо ҳатман дучор мешавем; ва гарчанде ки мо табиатан аз мушкилот худдорӣ мекунем ва аз оянда метарсем, аммо агар мо ба ҳар андоза исбот карда бошем, ки ҳамроҳии Ӯ дар озмоиш чӣ маъно дорад, мо бе он намебудем.
Барои касе, ки дарк мекунад, ки марги Худованд Исои Масеҳ чӣ маъно дорад, на танҳо барои гуноҳҳояш, балки барои наҷот додан аз ин ҷаҳони бади ҳозира, ин ҷаҳон «водии сояи марг» мегардад: сояи амиқ ва торики марги Ӯ бар ҳама чизе, ки ҷаҳон аст ва метавонад барои ҷалби дилҳои мо пешниҳод кунад. Аммо ӯ метавонад бо шодӣ хитоб кунад: «Ман аз ҳеҷ бадӣ наметарсам; зеро Ту бо ман ҳастӣ; асо ва чӯби Ту, онҳо маро тасаллӣ медиҳанд». Салиб маънои маргро дорад — ман марги ҷисмро дар назар надорам, балки марг ба корҳои ҷисмро. Ҳама чизе, ки мо карда метавонем, ин аст, ки дасти худро дар дасти Ӯ бо эътимоди оддии кӯдакона гузорем, ба Ӯ нигоҳ кунем, ки Ӯ дар ҷалоли эҳё аст. Мо баъзан аз оқибатҳои комилан пайравӣ кардани Ӯ метарсем, аммо мо бояд ба дили меҳрубони Ӯ эътимод кунем, ки беҳтаринро барои мо анҷом диҳад.
Оҳ, бигзор мо ба Ӯ ҷои дуюмро надиҳем; бигзор Ӯ аввал ва ҳама бошад. Мо аз они Ӯ ҳастем, ки дар ин ҷо барои Ӯ мондаем. Бигзор мо Ӯро беэҳтиромӣ накунем ва дили Ӯро бо сардӣ ва нимдилигӣ ва дунявияти худ ғамгин накунем, балки бигзор мо кӯшиш кунем, ки ба таври сазовор ба Ӯ, ки ба Ӯ тааллуқ дорем, ки моро ин қадар комилан дӯст медорад ва моро бо он бандҳои муҳаббат ҷалб мекунад, роҳ равем.
