Ин дархости оқилона ба назар мерасад, пас чаро Набот онро фавран рад кард? Ӯ гуфт: «Яҳува маро аз он манъ кунад, ки мероси падаронамро ба ту диҳам!» (1 Подш. 21:3). Ӯ як исроилии содиқ буд, ки қонуни Худоро медонист. Дар байни чизҳои дигар, ин мегуфт: «замин то абад фурӯхта намешавад» (Ибодат 25:23). Ӯ ҳеҷ сабабе барои фурӯхтани токзори худ надошт, ва ҳамчун ҳамсояи наздик ӯ аз хислати бади Аҳоб хеле огоҳ буд (1 Подш. 21:25); ӯ ҳеҷ гоҳ ба ӯ бовар карда наметавонист, ки онро баргардонад (Ибодат 25:14–18). Ҷавоби ӯ ягона ҷавоби дуруст буд.
Аҳоб мехост токзорро ба боғи гиёҳҳо табдил диҳад. Яке навиштааст: «гиёҳҳо барои истифодаи одамон ҳастанд; токзор он чизест, ки дили Худо ва инсонро шод мегардонад» (муқ. Дов. 9:13). Мероси Набот ғайриқобили музокира буд, чизе ки бояд муҳофизат карда мешуд ва мувофиқи иродаи Худо ва барои хушнудии Ӯ истифода мешуд, на хоҳишҳои худхоҳонаи подшоҳи бехудо. Реаксияи Аҳоб ғамангез буд, ва нақшаи занаш Изабел бар зидди Набот бад буд.
Мо низ бояд Каломи Худоро донем ва он чӣ дар бораи мероси ҳақиқии масеҳии имондорон дар ин рӯзи Рӯҳ мегӯяд. Оё мо онро вақте ки корҳо душвор мешаванд, тарк мекунем, ё кӯмаки Ӯро меҷӯем, то итоаткор бимонем, ҳатто агар ба мо гарон афтад? Гуноҳи Аҳоб ва Изабел бар зидди Набот дар назари Худо махсусан нафратовар буд, ва дар ниҳоят онҳо барои он мувофиқи суханони Илёс ҷазо гирифтанд (1 Подш. 21:21–24). Нигоҳ доштани ҳуқуқи худ ба токзор, на фурӯхтани он ҳамчун боғи гиёҳҳо, шояд ба назари мо чизи хурд ба назар расад, аммо мо метавонем мутмаин бошем, ки Набот дар рӯзи оянда мукофоти худро мегирад, ҳамон тавре ки мо низ агар ҳоло ба Худованди худ содиқ бошем.
