Дар омӯзиши ҳаёти Довуд ва рӯйдодҳои атрофи гуноҳи сангини ӯ, мо мефаҳмем, ки ӯ намунаи хуби гунаҳкори дилшикаста аст. Бо нигоҳ кардан ба шахсиятҳои Библия, ки гуфтанд: «Ман гуноҳ кардам» — Фиръавн, Бильом, Охон, Шоул ва Яҳудо — тароватбахш аст, ки ба касе рӯ орем, ки самимӣ аст, касе ки иқрораш воқеан маъно дошт. Довуд марде буд, ки ба дили Худо мувофиқ буд (1 Подш. 13:14; Аъмол 13:22). Дили нарми ӯ нисбат ба Худо дар тамоми ҳаёти Довуд идома ёфт. Он чизе ки Довудро аз дигарон, сарфи назар аз нокомии ахлоқии шахсии ӯ, фарқ мекард, ин буд, ки ӯ бутпарастиро нафрат мекард (Забур 16:4). Танҳо Худо Подшоҳ буд.
Бо вуҷуди ин, Довуд инчунин намунаи муқаддасест, ки беэҳтиёт мешавад; ӯ вақте ки бояд дар ҷанг мебуд, осуда буд (2 Подш. 11:1), ва ӯ гуноҳи даҳшатноке содир кард, ки бо куштор анҷом ёфт. Гуноҳ фиребанда аст; он ваъда медиҳад, аммо иҷро намекунад.
Вақте ки пайғамбар Нотон гуноҳи Довудро дар назди ӯ гузошт, Довуд фавран иқрор шуд: «Ман гуноҳ кардам». Ин воқеӣ буд, ва Нотон гуфт: «Худованд низ гуноҳи туро бахшид; ту нахоҳӣ мурд». Бахшида шуд! Файзи аҷиби Худо. Ин дониш ва эътирофи файз дар ҳаёти инсон аст, ки ибодат ва итоатро ба вуҷуд меорад. Аммо Нотон инчунин гуфт, ки фарзанди ин иттифоқ мемирад ва шамшер аз хонаи Довуд дур нахоҳад шуд (12:10, 14). Ин намунаи файз ва ҳукумати Худост. Довуд ба осмон меравад, аммо ӯ барои гуноҳи худ дар ин ҷаҳон аз ҷиҳати ҳукуматӣ подош мегирад. Принсипи илоҳӣ!
Дар дуои тавбаи Довуд, ӯ гуфт, ки Худо «ҳақиқатро дар қисмҳои ботинӣ» талаб мекунад (Забур 51:6) — ба ибораи дигар, муносибати ҳақиқӣ бо гуноҳи худ. Ва инчунин: «Қурбониҳои Худо рӯҳи шикаста, дили шикаста ва пушаймон аст — инҳоро, эй Худо, Ту нафрат нахоҳӣ кард» (ояти 17). Омин ва Омин!
