Рут дар ин ҷо ҳамчун ғаллачин тасвир шудааст. Аммо аҳамияти рӯҳонии ғаллачинӣ чист? Мо бояд дар хотир дорем, ки боби аввал бо гуфтани он, ки он «ибтидои дарави ҷав» буд, ба охир мерасад. Ноомӣ ва Рут худро дар миёни фаровонӣ ёфтанд. Аммо ҳар қадар ки дарав фаровон бошад ҳам, агар ҷамъоварӣ нашавад, барои сер кардани гуруснагон бефоида хоҳад буд. Даравгарон ва ғаллачинон бояд кори худро анҷом диҳанд, вагарна дар миёни фаровонӣ гурусна хоҳанд монд. Бо ғаллачинӣ, Рут барои эҳтиёҷоти худ ва Ноомӣ, таъминоти фаровонеро, ки аз ҷониби соҳиби дарав ба ихтиёри онҳо гузошта шуда буд, ба даст овард.
Пас, оё мо наметавонем бигӯем, ки аз ҷиҳати рӯҳонӣ, ғаллачинӣ ба даст овардани баракатҳои рӯҳониро аз ҷониби имондор, ки Худо ба ӯ ҳуқуқ додааст, нишон медиҳад. Дар таърихи Исроил, Худо ба он миллат ҳуқуқи мутлақ ба заминро дод, ки ҳудуди он бо дақиқии бузург муайян карда шуда буд. Бо вуҷуди ин, Худо гуфт: «Ҳар ҷое ки пои ту қадам мегузорад, Ман ба ту додаам» (Еҳушаъ 1:3). Онҳо бояд онро соҳиб мешуданд. Ҳамин тавр Павлус метавонад бо эътимоди комил бигӯяд, ки имондорон бо ҳама баракатҳои рӯҳонӣ дар ҷойҳои осмонӣ дар Масеҳ баракат ёфтаанд, аммо ин ӯро аз дуо кардан боз надошт, ки кори махсусе аз ҷониби Рӯҳи Муқаддас дар инсони ботинӣ бошад, то муқаддасон фаҳманд, ки паҳнӣ, дарозӣ, умқ ва баландии ҳамаи ин баракатҳои рӯҳонӣ чист.
Он рӯзи аҷибе дар таърихи мо буд, ки Худованд моро ба худ даъват кард, ва мо фаҳмидем, ки гуноҳҳоямон бахшида шудаанд, ва мо бо Рӯҳи Муқаддас мӯҳр зада шудем ва ба ин васила барои шарик шудан дар насиби муқаддасон дар нур мувофиқ гардонида шудем; ва гарчанде ки дар мувофиқат барои ҷалол ҳеҷ гуна рушд буда наметавонад, аммо ҳавворӣ барои рушд тавассути дониши ҳақиқии Худо умедвор аст (Қӯл. 1:10). Ва бо вуҷуди ин, афсӯс! Мо чӣ қадар ғаллачинони камбағал будем. Мо чӣ қадар кам ба сарватҳои бепоёни Масеҳ дохил шудаем.
