Муқаддасон пеш аз омадани беқонунӣ рабуда шуданд
Сирри беқонунӣ аллакай амал мекунад; танҳо Ӯ, ки ҳоло боздошта истодааст, то даме ки аз роҳ дур карда шавад, ин корро хоҳад кард. Ва он гоҳ беқонунӣ ошкор хоҳад шуд, ки Худованд ӯро бо нафаси даҳони Худ нест хоҳад кард ва бо дурахши омадани Худ нобуд хоҳад сохт. 2 Таслӯникиён 2:7–8 NKJV
Ҷейкоб Редекоп
Ҳавворӣ Павлус шодии худро дар навиштани бародарони маҳбуби худ дар Таслӯникӣ баён кард, зеро имони онҳо бениҳоят афзоиш меёфт, ки инро муҳаббати онҳо ба якдигар нишон медод. Ӯ ин фурсатро истифода бурда, онҳоро аз таълимоти хатарноки бардурӯғе, ки дар бораи Рӯзи Худованд паҳн мешуд — замоне, ки доварии одилона бар бехудоён хоҳад омад, огоҳ мекунад.
Беқонунӣ, ё бадкорӣ, аллакай дар шакли пинҳонӣ ё сирри худ дар замони ҳавворӣ амал мекард. Кӯшиш мешуд, ки ҳақиқатро халалдор кунанд ва муқаддасонро дар Таслӯникӣ бо роҳи бовар кунонидани онҳо, ки Рӯзи Худованд аллакай фаро расидааст, ноором созанд. Аммо Павлус ба онҳо итминон медиҳад, ки азобҳои кунунии онҳо аз дасти мардони беинсоф Рӯзи Худованд набуданд. Пас аз он ки Калисои ҳақиқии Худо дар Рабудан ба истироҳати худ дохил шавад, он гоҳ беинсофони боқимонда доварии одилонаи Худоро хоҳанд кашид.
Пас аз он ки муқаддасон дар Рабудан гирифта мешаванд, боздошт бардошта мешавад ва беқонунӣ мисли обхезӣ хоҳад омад. Он гоҳ «беқонунӣ» ошкор хоҳад шуд, ки худро ҳамчун Худо баланд мекунад, дар маъбади Худо менишинад ва худро Худо меҳисобад (2 Тасл. 2:3). Ин авҷи бадӣ аст, ки дар як мард, марди гуноҳ, «ки Худованд ӯро бо нафаси даҳони Худ нест хоҳад кард ва бо дурахши омадани Худ нобуд хоҳад сохт» ҷамъбаст шудааст.
Вақте ки мо ин рӯзи беқонуниро наздик мебинем, ин суханон моро тасаллӣ медиҳанд: «Мо вазифадорем, ки ҳамеша барои шумо, бародарони маҳбуби Худованд, ба Худо шукр гӯем, зеро Худо аз ибтидо шуморо барои наҷот тавассути тақдис аз ҷониби Рӯҳ ва имон ба ҳақиқат интихоб кард… Аз ин рӯ, бародарон, устувор бошед» (2 Тасл. 2:13, 15).
