Мо аксар вақт Илёсро ҳамчун пайғамбари доварӣ ба ёд меорем, зеро ӯ барои борон бозистодан ва оташ аз осмон фуруд омадан дуо кард. Аммо ин эҳтимол як соддагардонии аз ҳад зиёд аст. Як хислате, ки сазовори таъкид аст, сарфи назар аз лаҳзаи ноумедии бузурги ӯ, итоати ӯст. Худованд ба ӯ гуфт, ки ба наҳри Керит равад, ва сипас ба Зарефат, ки дар он ҷо як бевазан ӯро нигоҳубин мекард. Итоати ӯ на танҳо ӯро бехатар нигоҳ дошт, балки ба ин бевазан ва писараш низ баракат ва бехатарӣ овард. Аввалан, бо мӯъҷизаи таъмини ғизои онҳо, онҳо барои бисёр рӯзҳо хӯрданд; мо намедонем, ки чанд рӯз, аммо баъзе тарҷумаҳо як сол доранд — калимаи «рӯзҳо» метавонад маънои солро дошта бошад. Биёед қайд кунем, ки ин аз он сабаб рӯй дод, ки бевазан низ ба сухани Илёс итоат кард. Итоати мутақобилаи онҳо баракати мутақобила овард.
Мо метавонем мутмаин бошем, ки дар ин давра Илёс дар танҳоӣ намонд, балки бисёр мавридҳо дошт, ки дар бораи Худои Исроил ба бевазан сухан гӯяд ва ба саволҳои ӯ ҷавоб диҳад. Аммо сарфи назар аз мӯъҷиза ва ҳама чиз, вай шояд ҳайрон шуда бошад, ки оё он чизе ки пайғамбар дар бораи Худои Исроил мегуфт, воқеан дуруст буд. Оё баъд аз ҳама худоёни зиёд набуданд? Аммо дар айни замон, дар дили ӯ кори Худо буд. Вақте ки писараш бемор шуд ва мурд, ҳама чиз ба авҷи худ расид. Оё Илёс танҳо барои он назди ӯ омада буд, ки гуноҳи ӯро ба ёд орад ва боиси марги писараш шавад? Оё Худои ӯ танҳо Худои доварӣ буд? Воқеан, хушксолӣ, камбуди ғизо, беморӣ ва марг танҳо чизҳое буданд, ки вай медид. Вақте ки писараш пас аз шафоати Илёс зинда ба ӯ баргардонида шуд, вай хитоб кард ва иқрор шуд: «Ҳоло аз ин ман медонам, ки ту марди Худо ҳастӣ, ва каломи Худованд дар даҳони ту ҳақиқат аст».
Итоати Илёс на танҳо ба ин бевазан баракат овард, балки имони ҳақиқӣ ба Худои зиндаи ҳақиқӣ низ овард. Бигзор ҳамаи мо дар назди Худованд Исо содиқона роҳ равем, то барои дигарон низ баракат бошем!
