Вақте ки Петрус номаи худро ба он масеҳиёни пароканда, ки дар саросари империяи Рум паҳн шуда буданд, оғоз мекунад, ба онҳо хотиррасон мекунад, ки онҳо «мунтахаб аз рӯи пешдониши Худо» буданд. Калимаи «мунтахаб» дар матни юнонӣ пеш аз калимаи «мусофирон» меояд. Мақоми онҳо дар назди Худо таъкид мешавад: онҳо мусофирони мунтахаби Худо ҳастанд. Наҷоти онҳо чизе нест, ки онҳо тасодуфан ба он дучор шудаанд, балки аз ибтидо аз ҷониби Худои Падар ба нақша гирифта шуда буд. Онҳо «насли баргузида, коҳинони шоҳона, миллати муқаддас, халқи махсуси Ӯ» ҳастанд (2:9).
Бисёриҳо бо идеяи он ки Навиштаҳо пур аз порчаҳое ҳастанд, ки дар бораи интихоб шудани имондорон «пеш аз бунёди ҷаҳон» сухан мегӯянд (Эфс. 1:3–6), мушкилот доранд. 1 Таслӯникиён 1:4 дар бораи «донистани, эй бародарони маҳбуб, интихоби шумо аз ҷониби Худо» сухан мегӯяд. Петрус моро даъват мекунад, ки «боз ҳам бештар кӯшиш кунед, то даъват ва интихоби худро мустаҳкам кунед» (2 Пет. 1:10).
Петрус ба онҳо хотиррасон мекунад, ки онҳо «мунтахаб аз рӯи пешдониши Худои Падар» буданд. Ин калимаи «пешдониш» ба он дахл дорад, ки онҳо пешакӣ муайян карда шуда буданд. Ин ба мақсадҳои пешакӣ муайяншудаи Худои ҳамадон, ки ибтидо ва интиҳоро мебинад, алоқаманд аст! Ин вақте ки мо дар бораи марги Худованд Исои Масеҳ фикр мекунем, боз ҳам бештар зоҳир мешавад. Ин ҳамон фикр аз ҷониби Петрус аз замони таваллуди Калисо мавъиза шуда буд: «[Масеҳ], ки бо қасди муайян ва пешдониши Худо таслим карда шуд, шумо бо дастҳои бешариат гирифта, салиб зада, куштед» (Аъмол 2:23).
Ҳамаи ин набояд барои мо нуқтаи баҳс бошад, балки нуқтаи далерӣ барои зиндагӣ ба ҷалоли Худованд Исои Масеҳ!
